W tym artykule szczegółowo zbadamy temat Agama kołnierzasta i jego implikacje dla dzisiejszego społeczeństwa. Od swoich początków po wpływ na różne obszary życia codziennego, Agama kołnierzasta przyciąga uwagę badaczy, ekspertów i osób w każdym wieku. Poprzez szczegółową analizę zajmiemy się różnymi aspektami otaczającymi Agama kołnierzasta, od jego znaczenia historycznego po wpływ na współczesną kulturę. Podobnie zbadamy różne perspektywy istniejące wokół Agama kołnierzasta, oferując wszechstronną wizję, która pozwala czytelnikowi zrozumieć znaczenie i złożoność tego tematu, który jest dziś tak istotny.
Chlamydosaurus kingii | |||
Gray, 1825 | |||
![]() | |||
Systematyka | |||
Domena | |||
---|---|---|---|
Królestwo | |||
Typ | |||
Podtyp | |||
Gromada | |||
Rząd | |||
Rodzina | |||
Rodzaj |
Chlamydosaurus | ||
Gatunek |
agama kołnierzasta | ||
Synonimy | |||
| |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |||
![]() | |||
Zasięg występowania | |||
Agama kołnierzasta (Chlamydosaurus kingii) – gatunek jaszczurki z rodziny agamowatych (Agamidae), jedyny przedstawiciel rodzaju Chlamydosaurus.
Północna Australia i Nowa Gwinea.
Żyje na terenach suchych, zadrzewionych. Prowadzi naziemny i nadrzewny tryb życia. Bardzo ruchliwa, szybko biega na tylnych odnóżach, unosząc nad ziemią ogon. Zagrożona rozpościera kołnierz, po czym rzuca się na napastnika, boleśnie go kąsając.
Długość ciała 80–90 cm, w tym ogon do 65 cm. Małe łuski na ciele są gładkie. Z boków szyi i spod żuchwy wyrasta obszerny fałd skórny opadający na ramiona, tworząc pomarszczone fałdy. W razie zagrożenia rozpościera go dzięki promienistym włóknom chrzęstnym, prostującym się dzięki mięśniom przytwierdzonym do czaszki. Ma on średnicę 20–30 cm i jest pokryty zachodzącymi na siebie łuskami. Efekt odstraszający potęguje szeroko otwarta paszcza ukazująca jaskrawe wnętrze.
Grzbiet barwy szarobrązowej licznie pokryty ciemnymi plamkami i większymi, czarnymi plamami. Kołnierz pokrywa mozaikowy, niebiesko-pomarańczowo-jasnobrązowy deseń.
Aktywna w dzień. Zjada owady i pająki.
Podczas pory godowej (początek pory deszczowej, wrzesień–październik), dorosłe samce walczą o partnerki, rozkładając swoje kołnierze szczypią się nawzajem. Jeden lub dwa razy samice składają w środku pory deszczowej (listopad–luty) 4–23 jaj w pergaminowatych osłonkach do dołków w ziemi o głębokości ok. 5–20 cm, zwykle w miejscu dobrze nasłonecznionym. Inkubacja trwa od dwóch do trzech miesięcy. Płeć nowo wylęgłych determinuje temperatura. Jeśli jest za wysoka, wylęgają się tylko samice. Temperatura optymalna wynosi 29–35 °C i wtedy liczba samic i samców równoważy się.