W tym artykule poruszymy kwestię Eugeniusz Aniszczenko, która dziś zyskała duże znaczenie. Eugeniusz Aniszczenko może odnosić się do osoby, aktualnego tematu, ważnej daty lub dowolnego innego elementu, który przykuł uwagę opinii publicznej. W tym kontekście zbadane zostaną różne aspekty związane z Eugeniusz Aniszczenko, od jego pochodzenia po konsekwencje dla obecnego społeczeństwa. Przeanalizowane zostaną jego możliwe konsekwencje, a także opinie i stanowiska, jakie pojawiły się wokół tego tematu. Eugeniusz Aniszczenko reprezentuje punkt zainteresowania, który budzi ciekawość i debatę, dlatego istotne jest zagłębienie się w jego badanie i zrozumienie.
Eugeniusz Aniszczenko (ur. 13 lipca 1913 w Łunińcu, zm. 29 stycznia 2002) – polski reżyser teatralny, aktor, publicysta oraz urzędnik.
Absolwent Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, gdzie początkowo studiowała filologię klasyczną, a następnie zmienił kierunek i w 1939 roku ukończył filozofię. Podczas studiów pisywał do "Kuriera Wileńskiego" jako krytyk. Po wybuchu II wojny światowej pozostał w mieście, uczestnicząc w zajęciach konspiracyjnego Studium Teatrologicznego, prowadzonego przez prof. Stefana Srebrnego oraz posiedzeniach Wileńskiego Towarzystwa Filozoficznego[1].
Po zakończeniu walk przeniósł się do Poznania, gdzie pracował w Wojewódzkim Wydziale Kultury i Sztuki, pełniąc funkcję kierownika Oddziału Literatury i Teatru oraz w Szczecinie na stanowisku Naczelnika Wydziału w tamtejszym w Wydziale Wojewódzkim i Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej[1]. Z teatrem związał się na dobre w 1948 roku, kiedy to został kierownikiem literackim Teatru Miejskiego (Państwowego) w Gnieźnie, którą to funkcję funkcję pełnił do 1950 roku. W kolejnych latach pracował w teatrze w Gnieźnie (dyrektor i kierownik literacki w latach 1957-1963, reżyser w latach 1979-1980). Teatrze im. Adama Mickiewicza w Częstochowie (kierownik literacki w latach 1954-1957) oraz Teatrze im. Wilama Horzycy w Toruniu (reżyser w latach 1973-1979). Ponadto reżyserował w teatrach w Opolu, Zabrzu, Zielonej Górze i Gdyni. Zajmował się również adaptacją i przekładami tekstów przedstawień oraz piosenek[2]. W 1964 roku stworzył swoją jedyną kreację filmową - rolę dyrektora w obrazie "Wilczy bilet" (reż. Antoni Bohdziewicz)[1].
W 1960 roku otrzymał Nagrodę Artystyczną wojewody poznańskiego w dziedzinie teatru za osiągnięcia w 1959 roku[2].
Jak filozof zajmował się twórczością Henryka Elzenberga - opublikował artykuł "Kulturalizm Henryka Elzenberga" (Zeszyty Literackie, 1996) oraz książkę "Myśl namiętna i zahamowana. Rzecz o Henryku Elzenbergu" (1997).