W dzisiejszym artykule będziemy eksplorować fascynujący świat KS Lublinianka, temat, który od dawna przyciąga uwagę społeczeństwa. Niezależnie od tego, czy ze względu na swój wpływ na historię, jego dzisiejsze znaczenie czy też przyszły potencjał, KS Lublinianka wzbudza stałe zainteresowanie w różnych obszarach i był przedmiotem licznych debat i badań. W tym artykule postaramy się przeanalizować różne aspekty związane z KS Lublinianka, od jego pochodzenia po możliwe konsekwencje w przyszłości, w celu przedstawienia kompleksowej wizji tego ekscytującego tematu.
sezon 1922 – Lublinianka debiutowała w Klasie B inauguracyjnych mistrzostwach Lubelskiego OZPN, zajmując trzecie miejsce[3]. WKS Lublin po wygraniu Klasy A uczestniczył w eliminacjach do Mistrzostw Polski w grupie Południowej. Druga drużyna WKS Lublin (juniorzy) zamknęła tabelę Klasy B na siódmej pozycji.
sezon 1923 – Lublinianka zwyciężyła w Klasie B i awansowała do Klasy A Lubelskiego OZPN, w której mistrzem po raz drugi został WKS Lublin, ale w finałach Mistrzostw Polski zajął ostatnie czwarte miejsce w grupie Wschodniej.
sezon 1924 – po wejściu drużyny w skład klasy A Lublinianka zdobyła mistrzostwo z dużą przewagą punktową. WKS Lublin uplasował się na trzeciej pozycji. Mistrzowie okręgów w poszczególnych klasach A wystąpili w Mistrzostwach Polski dopiero rok później ze względu na przygotowanie sportowców do Olimpiady 1924.
sezon 1925 – tak jak mistrzowie okręgów w poszczególnych klasach A wystąpili w Mistrzostwach Polski, to z tego powodu w roku 1925 pauzowała cała klasa A. W finałach Mistrzostw Polski Lublinianka wygrywa 2:1 (1:1) z Pogonią Wilno, co jest dużym sukcesem. Zespół przegrał dwa mecze z bardzo silną Pogonią Lwów. Końcowa pozycja - ostatnie trzecie miejsce w Grupie III.
sezon 1926 – zdobyła po raz drugi mistrzostwo Klasy A okręgu, ale w meczach o mistrzostwo Polski doznała wysokich porażek z Pogonią Lwów i Cracovią, plasując się na trzecim miejscu w Grupie III. Spowodowało to ostre wewnętrzne tarcia w klubie i doprowadziło do fuzji Lublinianki z WKS Lublin. Powstał nowy klub o nazwie WKS Unia.
sezon 1927 – Unia z dużą przewagą punktową, acz nie w najlepszym stylu, zdobyła kolejne mistrzostwo okręgu. Na trybunach zasiadło jednak niewielu kibiców, a klub odczuł braki finansowe i cierpiał na niedobór wykwalifikowanego sztabu szkoleniowego. Wobec zbyt późnego zakończenia rozgrywek w Lubelskim OZPN, związek nie desygnował swego mistrza do eliminacji o I ligę.
sezon 1928 – spadek na trzecią pozycję w mistrzostwach okręgu, mimo pogarszającej się sytuacji w lubelskim środowisku piłkarskim.
sezon 1929 – powtórzenie osiągnięcia z roku poprzedniego.
sezon 1930 – Unia zdobyła mistrzostwo okręgu. W walce o wejście do I ligi Unii nie wiodło się jednak najlepiej – zespół przegrał obydwa spotkania z Lechią Lwów i odpadł z dalszej walki.
sezon 1931 – Klasa A została podzielona 2 grupy, Unia zajęła trzecie miejsce w grupie Lublin.
sezon 1932 – Unia zwyciężyła w grupie Lublin, a potem w finale okręgu wygrała z WKS 9 PAC Siedlce. W eliminacjach do I ligi zajęła drugie miejsce w grupie III.
sezon 1933 – Unia wygrała grupę Lublin, ale potem w finale okręgu przegrała z Strzelec Siedlce.
sezon 1934 – powrót rozgrywek w Klasie A okręgu bez podziału na grup, Unia zajęła drugie miejsce.
sezon 1935 – po raz pierwszy od czasu występów w Klasie A Unia spadła poza podium, zajmując czwarte miejsce.
sezon 1936 – Unia zdobyła mistrzostwo okręgu, ale w eliminacjach o I ligę zajęła ostatnie czwarte miejsce w grupie I. W następnych latach klub kilkakrotnie próbował awansować do I ligi, jednakże bez powodzenia.
sezon 1936/37 – Unia ponownie została mistrzem okręgu. W walce o wejście do I ligę najpierw wygrała turniej w grupie III, ale potem w finale drużyna przegrała wszystkie 6 spotkań, zajmując ostatnie czwarte miejsce.
sezon 1937/38 – nowo wybrane władze OZPN uzdrowiły stosunki wewnętrzne w klubie, dając impuls do ożywienia działalności sportowej. Pierwsza drużyna zdobyła kolejne mistrzostwo okręgu, ale w eliminacjach o I ligę zajęła ostatnie czwarte miejsce w grupie I. W tym okresie wielki sukces odnieśli juniorzy Unii – kwalifikując się wraz z drużynami AKS Chorzów, Czarni Sosnowiec, Lechia Lwów, Pogoń Równe, Warta Poznań, Wisła Kraków, WKS Grodno do walki o mistrzostwo Polski. Krocząc od zwycięstwa do zwycięstwa, w finale rozgrywek spotykali się z Wisłą Kraków, a mecz finałowy o mistrzostwo Polski juniorów odbył się w Warszawie w dniu 4 czerwca 1939 w przeddzień meczu Polska – Szwajcaria. Spotkanie skończyło się olbrzymim sukcesem Unii. Po 90 minutach gry i po bramkach Siarkowskiego, Machaja i Rudnickiego piłkarze z Lublina pokonali 3:2 (0:1) Wisłę Kraków. WKS Unia Lublin zdobył tytuł mistrza Polski juniorów.
sezon 1938/39 – Unia ponownie została mistrzem okręgu. W walce o wejście do I ligę zajęła drugie miejsce w grupie III.
1939 – z chwilą wybuchu wojny praktycznie zamarła wszelka działalność sportowa.
1942 – odbyły się pierwsze konspiracyjne mecze, które często przerywane były łapankami.
1942-1974
1944 – kres okupacji niemieckiej Lublina, a na początku sierpnia zaczynały na nowo organizować się kluby sportowe, wśród nich WKS Lublinianka.
1945 – w czerwcu wznowił działalność Lubelski OZPN, zostały organizowane poszczególne klasy rozgrywkowe. WKS Lublinianka trafiła do Klasy A okręgu Lublin.
sezon 1946 – WKS Lublinianka zdobyła mistrzostwo okręgu lubelskiego, lecz nie odniosła sukcesu w walce o ekstraklasę.
1948/1949 – WKS Lublinianka zdobyła mistrzostwo okręgu i wywalczyła awans do nowo powstałej II ligi.
1950 – w wyniku reorganizacji sportu w Polsce z WKS Lublinianka odeszli zawodnicy cywilni (tworząc KS Ogniwo Lublin), a klub został przekształcony w Okręgowy Wojskowy Klub Sportowy Lublin, w skrócie OWKS Lublin.
1952 – nastąpiła kolejna reorganizacja systemu rozgrywek, przez co OWKS Lublin spadł z II ligi.
1953 – została utworzona liga międzywojewódzka, do której trafił spadkowicz z Lublina. OWKS Lublin został przemianowany na GWKS Lublin (Garnizonowy Wojskowy Klub Sportowy), w lidze międzywojewódzkiej zajmując piąte miejsce, natomiast Ogniwo Lublin uplasował się na miejscu ósmym.
1954 – zgodnie z zarządzeniem MON, dotyczącym likwidacji większości klubów typu WKS, GWKS Lublin uległ rozwiązaniu. W lidze międzywojewódzkiej pozostał tylko Ogniwo Lublin.
1955 – Ogniwo Lublin przyjął nazwę Lublinianka i zajął drugie miejsce w lidze międzywojewódzkiej.
1956 – jesienią rozpoczęła się ogólnonarodowa dyskusja na temat organizacji sportu, a w grudniu został reaktywowany lubelskiOZPN.
1957 – walka o awans do II ligi nie przyniosła Lubliniance żadnych efektów.
1958 – podobnie jak w sezonie poprzednim Lublinianka nie zdobyła awansu do II ligi, jednak odniosła duży sukces wygrywając z pierwszoligowąCracovią 5:3. Drugie cenne zwycięstwo Unia odniosła nad reprezentacją Armii Wietnamskiej 3:1 (1:0). Mistrzem okręgu w tym sezonie została Lublinianka przed Unią. Unia nawiązała kontakty z klubem z NRD, Vismut Planen.
1961 – drugoligowa Lublinianka osłabiona po awansie odejściem kilku podstawowych zawodników, po początkowych sukcesach, zaczęła osiągać coraz gorsze wyniki. Jesienią 1961 klub spadł z II ligi. Sukces odnieśli jednak juniorzy, kwalifikując się do finałowych walk o Mistrzostwo Polski juniorów, gdzie zajęli trzecie miejsce.
1963 – WKS Lublinianka zatrudniła na stanowisku trenera pierwszej drużyny Kazimierza Górskiego, kierownikiem klubu pozostał Józef Wiśniewski. Nowemu szkoleniowcowi został postawiony za cel awans z Lublinianką do II ligi. Na zakończenie sezonu Kazimierz Górski wprowadził drużynę do II ligi
1963/1964 – klub z 29 punktami na koncie zajął 9. miejsce w tabeli zapewniając sobie utrzymanie w II lidze.
1972/1973 – Lublinianka znów bardzo dobrze grała w Pucharze Polski. W 1/16 finału wygrała z Gwardią Warszawa 2:1, a 11 kwietnia 1973 w 1/8 finału spotkała się z Legią Warszawa. Po bardzo kontrowersyjnej decyzji arbitra mecz został przerwany przy stanie 0:0 i 3:3 w rzutach karnych i przy ostatnim zaległym uderzeniu dla Lublinianki. Mecz został powtórzony tydzień później w Warszawie, a Legia wygrywa 5:1. W rozgrywkach ligowych Lublinianka wraz z Motorem Lublin, Avią Świdnik i Ursusem Warszawa awansowała do poszerzonej (2 grupy po 16 zespołów) II ligi.
W sezonach 1982/1983, 1994/1995 i 1995/1996 Lublinianka występowała jeszcze w II lidze. W 1994 armia postanowiła zrezygnować z dalszego prowadzenia tego rodzaju działalności w Lublinie i klub pozbył się miana wojskowego, zmieniając nazwę na KS Lublinianka[4]. Sezon 1995/1996 przyniósł jednak największy kryzys klubu. WKS Lublinianka przechodziła reorganizację, większość sekcji zostało zlikwidowanych – obecnie, oprócz sekcji piłki nożnej, funkcjonuje jeszcze tylko sekcja pływacka, stanowiąc jednakże odrębny klub. Mimo prób polepszenia sytuacji, w piłkarskiej hierarchii klub spadał coraz niżej, do IV ligi. W 2001 roku teren, na którym znajduje się klub wydzierżawiała norweska grupa inwestycyjna. Została powołana sportowa spółka akcyjna, a większość akcji (90%) przypada w udziale Norwegom. Nowi właściciele ogłaszają ambitne plany – miała powstać galeria handlowa, hotel, multikino, oraz planowana była również modernizacja stadionu. Pojawiły się jednak kłopoty natury formalno-prawnej.
Od kilku lat klub występuje w grupie lubelskiej IV ligi, co związane było z fatalną sytuacją finansową i organizacyjną oraz niejasnym statusem formalno-prawnym zawieszonej w próżni Sportowej Spółki Akcyjnej Lublinianka. W 2010 stadion tereny, na których znajduje się stadion przejęło Miasto Lublin[5]. Sezon 2010/2011 został dokończony dzięki piłkarzom oraz Stowarzyszeniu Sympatyków Lublinianki "Niezłomni"[6][7][8]. Po zakończeniu sezonu klub wycofał się z rozgrywek.
W lecie 2011 roku, przed startem rozgrywek 4. ligi sezonu 2011/12, został powołany nowy klub na bazie zawodników Lublinianki i KP Wieniawy (niegdyś "zbuntowane grupy młodzieżowe Lublinianki"). Od sezonu 2011/2012 do lipca 2013 drużyna występowała pod nazwą KS Lublinianka-Wieniawa sp. z.o.o.[9]. W 2013 roku powrócono do pierwotnej nazwy KS Lublinianka[10].
W sezonie 2011/2012 Lublinianka wywalczyła awans do III ligi. Pierwszy sezon po powrocie do III ligi Lublinianka zakończyła na 6. miejscu w tabeli. W kolejnym do ostatniej kolejki drużyna walczyła o utrzymanie, zajmując 11. lokatę i zachowując trzecioligowy byt. 12 grudnia 2014 r. spółka zmieniła nazwę na KS Lublinianka sp. z o. o.
W sezonie 2014/2015 Lublinianka, na spółkę z Motorem Lublin, rozgrywała swoje spotkania na nowoczesnym stadionie miejskim Arena Lublin, który pomieścić może 15 500 kibiców. Podczas jesiennych derbów Lublina mecz Lublinianki z Motorem obejrzało 6500 osób. Spotkanie zakończyło się wynikiem 1:1 a pierwszą, inauguracyjną bramkę w rozgrywkach ligowych na nowym stadionie zdobył kapitan Lublinianki Erwin Sobiech w 45. minucie spotkania.
10 czerwca 2022, na kolejkę przed zakończeniem rozgrywek, Lublinianka zapewniła sobie awans do III ligi, wracając na ten szczebel po raz pierwszy od sezonu 2015/2016[11]. W sezonie 2022/2023, tj. pierwszym na trzecioligowym poziomie po powrocie, KS Lublinianka spadła do IV ligi, tracąc szanse na utrzymanie po meczu 31. kolejki, w którym przegrała 2:5 z Podlasiem Biała Podlaska[1].
Barwy klubowe, strój, herb, hymn
Klub ma barwy zielono-biało-czerwone, a przedwojenna Lublinianka miała barwy biało-zielone[12]. Piłkarze domowe spotkania zazwyczaj grają w białych koszulkach z pionową zielono-biało-czerwoną wstążką, białych spodenkach oraz białych getrach.
Sukcesy
Trofea międzynarodowe
Nie uczestniczył w rozgrywkach europejskich (stan na 31-05-2024).
Trofea krajowe
Zdobyte trofea w rozgrywkach Polski (stan na: 31-05-2024)
Drużyna rozgrywała swoje mecze domowe w Lublinie na stadionie przy ul. Leszczyńskiego, który może pomieścić 440 widzów (w tym 440 miejsc siedzących). Zainstalowane oświetlenie, a boisko ma wymiary 106 m x 69 m.