W dzisiejszym świecie Konstanty Dowbor-Muśnicki zyskał niespotykane dotąd znaczenie. Niezależnie od tego, czy ze względu na wpływ na społeczeństwo, politykę, gospodarkę czy kulturę, Konstanty Dowbor-Muśnicki jest tematem, który nie pozostawia nikogo obojętnym. Od swoich początków aż do dzisiaj Konstanty Dowbor-Muśnicki był przedmiotem badań, debat i kontrowersji. W tym artykule zbadamy różne aspekty Konstanty Dowbor-Muśnicki, analizując jego znaczenie w bieżącym kontekście i jego wpływ w różnych obszarach życia codziennego. Ponadto zagłębimy się w jego historię, ewolucję i przyszłe perspektywy, aby dokładnie zrozumieć dzisiejsze znaczenie Konstanty Dowbor-Muśnicki.
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | |
Jednostki |
9 Dywizja Piechoty, |
Główne wojny i bitwy |
wojna rosyjsko-japońska |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Konstanty Marian Dowbor-Muśnicki (ur. 20 kwietnia 1857 w Garbowie koło Sandomierza, zm. 1931 w Warszawie) – generał lejtnant Armii Imperium Rosyjskiego, generał dywizji Wojska Polskiego[1].
Był synem Romana Muśnickiego, właściciela Garbowa, pochodzącego z litewskiego rodu Dowborów (Daubor), herbu Przyjaciel (osiadłego od XVII w. w Sandomierskiem) i Antoniny z Wierzbickich, oraz starszym bratem Józefa, generała broni Wojska Polskiego.
Od 1878 oficer zawodowy rosyjskiej piechoty. Absolwent Akademii Wojskowo Prawniczej i Akademii Sztabu Generalnego w Petersburgu. Uczestnik interwencji rosyjskiej w Chinach w 1900. Do 1902 dowodził oddziałami okupującymi Pekin.
W czasie wojny rosyjsko-japońskiej 1904-1905 dowodził pułkiem piechoty. Awansowany na generała majora w 1905 i mianowany dowódcą 1 brygady 9 Dywizji Piechoty. Od 1909 dowódca korpusu okupującego Persję. W 1911 przeniesiony w stan spoczynku, z awansem na generała lejtnanta. Osiadł w Warszawie.
Z chwilą rozpoczęcia I wojny światowej powołany do służby czynnej. Od 11 września 1914 do 22 stycznia 1917 dowodził 14 Syberyjską Dywizją Piechoty. Po rewolucji lutowej 1917 w Związku Wojskowych Polaków, m.in. jako członek Naczpolu. Po uzyskaniu zgody na utworzenie I Korpusu Polskiego w Rosji (na Wschodzie) pomagał przy jego organizacji.
W krytycznych dniach wojny polsko-bolszewickiej 1920 zgłosił się do Wojska Polskiego. Z powodu wieku przydziału nie otrzymał, jedynie formalnie zaliczony do rezerwy oficerskiej. Po wojnie prowadził kancelarię notarialną w Warszawie, gdzie zmarł. Pochowany na Powązkach Wojskowych (kwatera 15A-7-1)[2].