Nemezis

W tym artykule omówiony zostanie temat Nemezis, który stał się istotny w różnych obszarach i kontekstach. Od momentu pojawienia się Nemezis wzbudził zainteresowanie i ciekawość szerokiego spektrum opinii publicznej ze względu na swój wpływ i pochodzenie. Przez lata Nemezis wywołał debaty, badania i wiele perspektyw, które przyczyniły się do wzbogacenia wiedzy na ten temat. Dlatego istotne jest dokładne zbadanie różnych aspektów związanych z Nemezis, a także jego implikacjami i konsekwencjami dla obecnego społeczeństwa. Celem szczegółowej i krytycznej analizy jest przedstawienie kompletnej i aktualnej wizji Nemezis w celu promowania świadomej i konstruktywnej refleksji na temat tego zjawiska.

Nemezis
Νέμεσις
bogini zemsty, sprawiedliwości i przeznaczenia
Ilustracja
Nemezis Bertela Thorvaldsena
Inne imiona

Nemezys, Adrasteja

Występowanie

mitologia grecka

Atrybuty

gałąź jabłoni, koło, korona zwieńczona jeleniami, bicz

Teren kultu

starożytna Grecja

Szczególne miejsce kultu

Ramnus

Rodzina
Matka

Nyks

Nemezis (także Nemezys; stgr. Νέμεσις Némesis, łac. Nemesis, Rivalitas ‘postanowienie’, ‘rozdająca to, co należne’[1]) – w mitologii greckiej bogini zemsty, sprawiedliwości i przeznaczenia. Nazywana kobietą bez winy i wstydu. Znana była także jako Adrasteja (gr. Ἀδράστεια Adrásteia, łac. Adrastea – 'nieunikniona'[1]). Zsyłała na ludzi szczęście lub niepowodzenie, ścigała przestępców i decydowała o losie w zależności od zasług. Córka Nyks i Ereb, uważana za uosobienie gniewu bogów. Ośrodkiem jej kultu było Ramnus w Attyce, stąd była nazywana Ramnuzją (gr. Ῥαμνουσία Rhamnusía, łac. Rhamnusia virgo[1][2]). Stała na straży równowagi świata wraz z Eryniami.

Przedstawiana była jako kobieta trzymająca w jednej ręce gałąź jabłoni, w drugiej koło, na głowie miała koronę zwieńczoną jeleniami, a z jej pasa zwisał bicz. Atrybutem Nemezis jest koło, a poświęconym jej zwierzęciem – gryf.

Przypisy

  1. a b c Aaron J. Atsma: Nemesis. theoi.com. . (ang.).
  2. Mała encyklopedia kultury antycznej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1990, s. 510. ISBN 83-01-03529-3.