W świecie Nieznośna lekkość bytu (film) istnieje długa tradycja badań, debat i eksploracji. Od czasów starożytnych Nieznośna lekkość bytu (film) był obiektem fascynacji i ciekawości, generując niezliczone teorie, odkrycia i postępy w różnych dziedzinach. Obecnie Nieznośna lekkość bytu (film) nadal jest istotnym tematem zainteresowania społeczeństwa, ponieważ jego wpływ rozciąga się na różne aspekty życia codziennego. W tym artykule zagłębimy się w ekscytujący świat Nieznośna lekkość bytu (film), analizując jego wpływ i znaczenie dzisiaj, a także badając jego możliwe implikacje w przyszłości.
Gatunek |
melodramat |
---|---|
Rok produkcji |
1988[1] |
Data premiery | |
Kraj produkcji | |
Język |
angielski |
Czas trwania |
171 min[1] |
Reżyseria | |
Scenariusz | |
Główne role | |
Muzyka | |
Zdjęcia | |
Scenografia | |
Kostiumy | |
Montaż |
Vivien Hillgrove, Michael Magill, Walter Murch i B.J. Sears[1] |
Produkcja | |
Wytwórnia | |
Dystrybucja |
Nieznośna lekkość bytu – amerykański melodramat z 1988 roku w reżyserii Philipa Kaufmana, ze scenariuszem opartym na powieści Milana Kundery o tym samym tytule[1].
Zdjęcia kręcono w Paryżu, Lyonie, Senlis i w Genewie.
Czechosłowacja, rok 1968[1]. Tomasz, młody ambitny neurochirurg mieszkający w Pradze, jest kobieciarzem. Spotyka się z kilkoma kobietami naraz, ale nie zamierza się wiązać z żadną z nich. Szczególnymi względami darzy malarkę Sabinę. Tomasz podczas służbowego wyjazdu poznaje Teresę, młodą i niewinną kelnerkę z prowincji. Tymczasem zmienia się sytuacja społeczno-polityczna w kraju, co wpływa na życie całej trójki (zob. Praska Wiosna, operacja „Dunaj”).
W początkowej części filmu Teresa, grana przez Juliette Binoche, pływa w krytym basenie. Podobna scena, z tą samą aktorką, jest w filmie Krzysztofa Kieślowskiego Trzy kolory: Niebieski z 1993 r.