Plutoid

Dziś Plutoid jest tematem o dużym znaczeniu i zainteresowaniu szerokiego spektrum społeczeństwa. Niezależnie od tego, czy jest to debata polityczna, zjawisko kulturowe, postęp technologiczny czy wydarzenie historyczne, Plutoid budzi ciekawość i zainteresowanie milionów ludzi na całym świecie. W tym artykule szczegółowo zbadamy wszystkie aspekty związane z Plutoid, analizując jego wpływ w różnych obszarach i oferując szeroką i kompletną wizję tego tematu, który jest dziś tak aktualny.

Duże obiekty transneptunowe: porównanie rozmiarów, kolorów i albedo.

Plutoidy – klasa obiektów astronomicznych, obiegających Słońce poza orbitą Neptuna, które posiadają na tyle dużą masę, żeby mogły dzięki siłom własnej grawitacji uzyskać kształt zbliżony do sferycznego. Plutoidy nie wyczyściły otoczenia swojej orbity z innych obiektów i z tej racji nie mogą być zaliczane do kategorii planet. Księżyce plutoidów nie należą do plutoidów, nawet wtedy, gdy są wystarczająco masywne, aby przybrać kształt kulisty. Nazwa tej klasy obiektów pochodzi od odkrytej w 1930 roku planety karłowatej Pluton.

Potrzeba wprowadzenia takiej klasy pojawiła się w związku z odkrywaniem w pasie Kuipera i dalej coraz większej liczby obiektów transneptunowych, które swymi rozmiarami i cechami przypominają Plutona. Wszystkie plutoidy są jednocześnie planetami karłowatymi.

Nazewnictwo

Roboczy projekt Międzynarodowej Unii Astronomicznej (IAU) przedstawiony 16 sierpnia 2006 roku proponował określenie „plutony”[a] jako nazwę nowej klasy obiektów[1]. 24 sierpnia 2006 r. na kongresie IAU w Pradze przyjęta została propozycja zdefiniowania nowej klasy obiektów transneptunowych podobnych do Plutona, nie określono jednak jej nazwy[2], odrzucając[3] propozycję nadania jej nazwy „obiektów plutonowych”[4].

W czerwcu 2008 roku na spotkaniu Komitetu Wykonawczego IAU w Oslo zatwierdzono ostateczną nazwę „plutoidy” dla tej grupy obiektów, zaproponowaną przez IAU Committee on Small Body Nomenclature[5][b].

Charakterystyka plutoidów

Do klasy plutoidów należą ciała niebieskie, które obiegają Słońce w czasie dłuższym niż 200 lat, mają orbity o dużym mimośrodzie i nachyleniu do ekliptyki. Ich masy powinny być wystarczająco duże, by uformować te obiekty w kształt zbliżony do kuli. Termin ten nie jest zdefiniowany dla ciał poza Układem Słonecznym.

Przedstawiciele

Znane są co najmniej 23 obiekty transneptunowe odpowiednio duże, żeby z wysokim prawdopodobieństwem mogły zostać uznane za plutoidy, kolejne 25 prawdopodobnie też kwalifikuje się do tej grupy[6]. Jednak obecnie Międzynarodowa Unia Astronomiczna zalicza do tej grupy tylko cztery największe z nich[7][8]:

Obecnie (2015) tylko jeden plutoid był badany z bliska przez sondę kosmiczną: 14 lipca 2015 roku sonda New Horizons minęła Plutona[9].

Uwagi

  1. Dla odróżnienia w języku polskim pisownia nazwy własnej planety karłowatej „Pluton” jest zapisywana wielką literą, pojęcie „pluton” – jako nowo definiowane określenie obiektu w klasie planet karłowatych było zapisywane małą literą, gdyż miało określać całą grupę ciał o podobnych właściwościach.
  2. Jednak IAU Working Group for Planetary System Nomenclature (WG-PSN), która w wyniku błędów w komunikacji nie wzięła udziału w akceptacji, nazwy odrzuciła jej stosowanie.
    Por.: Division III (Planetary Systems Sciences): Triennial Report 2006–2009. „Proceedings of the International Astronomical Union”. Volume 4, Transactions T27A (Transactions IAU), s. 150, 2008-12. Karel A. van der Hucht (red.). DOI: 10.1017/S1743921308025398. (ang.). 

Przypisy