Rubin (telewizor)

Najbardziej istotne i aktualne aspekty tego tematu zostaną omówione w artykule Rubin (telewizor). Uwzględnione zostaną różne punkty widzenia, opinie i istotne dane, które pomogą zrozumieć znaczenie i znaczenie Rubin (telewizor) dzisiaj. Ponadto przeanalizowane zostaną implikacje, jakie Rubin (telewizor) ma dla społeczeństwa, kultury i gospodarki, a także jego wpływ na różne obszary życia codziennego. W całym artykule będziemy starali się przedstawić pełną i obiektywną wizję Rubin (telewizor), aby zapewnić czytelnikom kompleksowe spojrzenie na ten temat, który jest dziś tak istotny.

Rubin
Рубин
Ilustracja
Telewizor kolorowy Rubin 61ТЦ403Д
Konstruktor

MZT Rubin

Producent

MZT Rubin
WZT
Wideofon

Dane techniczne
Zasilanie

sieć prądu przemiennego 110/127/220/237 V

Pobór mocy

  • przy odbiorze telewizyjnym 170 W
  • przy odbiorze radiofonicznym (UKF) 70 W
Bezpieczniki

dla sieci 220 V na 3 A, dla 110 i 127 V na 5 A

Liczba linii

625

Częstotliwość pośrednia

  • wizji 34,25 MHz
  • fonii 6,5 MHz
Czułość

  • dla kanału wizji 200 µV
  • dla UKF 100 µV
Wysokie napięcie

15 kV

Wymiary

ekranu 270 × 360 mm

Zakresy

  • kanał I wizja 49,75 MHz fonia 56,25 MHz,
  • kanał II wizja 59,25 MHz fonia 65,75 MHz,
  • kanał III wizja 77,25 MHz fonia 83,75 MHz,
  • kanał IV wizja 85,25 MHz fonia 91,75 MHz,
  • kanał V wizja 93,25 MHz fonia 99,75 MHz,
  • dla UKF 64,5–73 MHz podzielony na trzy podzakresy
Głośniki

2 głośniki eliptyczne magnetoelektryczne typ 1GD9

Rubin (ros. Рубин) – marka radzieckich telewizorów produkowanych od 1956 roku w Moskwie w zakładach noszących tę samą nazwę. Produkowano tu aparaty wyższej klasy, eksportowane do 65 krajów. W Polsce w Warszawskich Zakładach Telewizyjnych produkowano m.in. licencyjne kolorowe „Rubiny-707” (pierwsza partia tych telewizorów, jeszcze z radzieckimi częściami, opuściła zakłady 28 grudnia 1972[1]), następnie model „Rubin-714p”. Od 1999 pod marką „Rubin” produkuje telewizory firma «Wideofon» z Woroneża[2].

Charakterystyka techniczna czarno-białego telewizora Rubin produkowanego w latach 1956–1957[3][4]:

  • Zasilanie: sieć prądu przemiennego 110/127/220/237 V
  • Pobór mocy:
    • przy odbiorze telewizyjnym 170 W
    • przy odbiorze radiofonicznym (UKF) 70 W
  • Bezpieczniki: dla sieci 220 V na 3 A, dla 110 i 127 V na 5 A
  • Liczba linii: 625
  • Częstotliwość pośrednia:
    • wizji 34,25 MHz
    • fonii 6,5 MHz
  • Czułość:
    • dla kanału wizji 200 µV
    • dla UKF 100 µV
  • Wysokie napięcie: 15 kV
  • Wymiary: ekranu 270 × 360 mm
  • Zakresy:
    • kanał I wizja 49,75 MHz, fonia 56,25 MHz
    • kanał II wizja 59,25 MHz, fonia 65,75 MHz
    • kanał III wizja 77,25 MHz, fonia 83,75 MHz
    • kanał IV wizja 85,25 MHz, fonia 91,75 MHz
    • kanał V wizja 93,25 MHz, fonia 99,75 MHz
    • dla UKF 64,5–73 MHz podzielony na trzy podzakresy
  • Głośniki: 2 głośniki eliptyczne magnetoelektryczne typ 1GD9
Modułowa konstrukcja telewizora Rubin 61ТC403D

Przypisy

  1. Kronika Nauki i Techniki. „Młody Technik”. 3 (296), s. 2 okładki, 1973. redaktor naczelny: Zbigniew Przyrowski. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Nasza Księgarnia”. (pol.). 
  2. Zarchiwizowana kopia. . .
  3. W. Trusz, J. Dombrowicki, Radio i telewizja w domu , www.fonar.com.pl .
  4. Телевизионный приёмник чёрно-белого изображения ''Рубин''. , rw6ase.narod.ru .