Slavoljub Muslin to temat, który w ostatnich latach wzbudził duże zainteresowanie, gdyż jego oddziaływanie obejmuje różne obszary społeczeństwa. Od momentu pojawienia się stał się przedmiotem debaty, badań i refleksji, generując sprzeczne opinie i wzbogacając wiedzę na jego temat. W tym artykule zagłębimy się w różne aspekty otaczające Slavoljub Muslin, badając jego historię, ewolucję i dzisiejszy wpływ. Przeanalizujemy różne perspektywy, dowody i argumenty, aby w pełni zrozumieć to zjawisko, które przykuło uwagę tak wielu ludzi na całym świecie.
![]() | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Data i miejsce urodzenia | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Wzrost |
181 cm | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Pozycja | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kariera seniorska | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kariera reprezentacyjna | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kariera trenerska | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Slavoljub Muslin, cyr. Cлaвoљуб Mуcлин (ur. 15 czerwca 1953 w Belgradzie) – serbski piłkarz grający na pozycji obrońcy, trener piłkarski. Posiada również obywatelstwo francuskie.
Jest wychowankiem OFK Beograd, ale większą część swojej profesjonalnej kariery związał z Crveną Zvezdą Belgrad. W latach 70. z klubem ze stolicy Jugosławii, zaliczającym się wówczas do europejskiej czołówki, trzykrotnie zdobył mistrzostwo kraju (1970, 1973 i 1977) i dotarł do finału Pucharu UEFA (1979). W 1981 roku wyjechał do Francji, gdzie – po krótkiej przygodzie z Lille OSC i Stade Brestois – zakończył piłkarską karierę i rozpoczął pracę szkoleniową.
Slavoljub Muslin rozegrał w reprezentacji Jugosławii 7 meczów.
Po doświadczeniach z klubów niższych lig Francji, w 1995 roku został pierwszym trenerem Girondins Bordeaux. Zespół, w którym grali m.in. Zinédine Zidane, Bixente Lizarazu i Christophe Dugarry, doprowadził do finału Pucharu UEFA, ale tuż przed ostatnim meczem otrzymał wymówienie.
Później był szkoleniowcem RC Lens, Le Mans FC, marokańskiego klubu Raja Casablanca, a od 1999 do 2001 roku Crvenej Zvezdy. Zdobył z nią w tym czasie dwa tytuły mistrza Jugosławii oraz Puchar tego kraju.
Od marca 2002 do czerwca 2003 opiekował się piłkarzami Lewskiego Sofia. Kiedy odchodził z klubu, miał w swojej kolekcji trofeów mistrzostwo, wicemistrzostwo i dwa Puchary Bułgarii.
Na rok powrócił do Crvenej Zvezdy, ale – mimo zwycięstwa w rozgrywkach ligowych – w lipcu 2004 roku został zwolniony. Kilka dni wcześniej niepochlebnie wypowiedział się o polityce kadrowej prezydenta klubu Dragana Džajicia.
Następnie pracował w ukraińskim Metałurhu Donieck i od maja do grudnia 2005 roku w belgijskim KSC Lokeren.
Od stycznia do października 2006 roku był szkoleniowcem Lokomotiwu Moskwa. Ze względu na słabe wyniki zarząd klubu zwolnił go z posady trenera zespołu i na tym stanowisku obsadził Olega Dołmatowa, wcześniej wyrzuconego z Szynnika Jarosławl.
Kilka dni po tej dymisji ponownie otrzymał propozycję prowadzenia KSC Lokeren. W 2007 powrócił do Rosji, gdzie trenował FK Chimki, a w 2008 przeniósł się do Białorusi, aby stać na czele Dynamy Mińsk. W sezonie 2009/10 prowadził cypryjski Anorthosis Famagusta. 29 grudnia 2010 podpisał kontrakt z rosyjskim FK Krasnodar. W 2013 roku odszedł z tego klubu.
W 2014 roku został trenerem Amkaru Perm, ale jeszcze tego samego roku został zwolniony z tego klubu.
W 2015 roku podpisał kontrakt z belgijskim klubem Standard Liège, ale tu podobnie jego przygoda skończyła się w tym samym roku zwolnieniem z klubu.
W 2016 został selekcjonerem reprezentacji Serbii.