Witalis Skorupka

W tym artykule zajmiemy się znaczeniem Witalis Skorupka w życiu codziennym, badając jego znaczenie w różnych aspektach naszego społeczeństwa. Od wpływu na gospodarkę po wpływ na kulturę popularną, Witalis Skorupka odgrywa fundamentalną rolę w sposobie, w jaki współdziałamy z otaczającym nas światem. Poprzez szczegółową analizę sprawdzimy, jak Witalis Skorupka ewoluował w czasie i jak nadal kształtuje nasze działania i decyzje w teraźniejszości. Dodatkowo zbadamy przyszłe perspektywy Witalis Skorupka i to, jak jego znaczenie może zmienić się w przyszłości. Celem tego artykułu jest przedstawienie szerokiego i szczegółowego przeglądu znaczenia Witalis Skorupka, zachęcając czytelników do refleksji nad jego wpływem na ich własne życie.

Witalis Waldemar Skorupka
Orzeł
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia

16 lutego 1923
Sokółka

Data śmierci

22 maja 2024

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Krajowa

Stanowiska

z-ca dowódcy plutonu

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa,
Akcja „Burza”

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920–1941, dwukrotnie) Krzyż Partyzancki Krzyż Armii Krajowej Medal Wojska Medal „Pro Memoria”

Witalis Waldemar Skorupka, ps. Orzeł (ur. 16 lutego 1923 w Sokółce, zm. 22 maja 2024[1]) – żołnierz Armii Krajowej, zastępca dowódcy plutonu w Akcji „Burza”, skazany na karę śmierci[2], pułkownik WP w stanie spoczynku.

Rodzina[3]

" class="mw-editsection-visualeditor">edytuj | edytuj kod]

Matka, Zofia Nowacka, urodzona w 1900 w Mariupolu nad Morzem Azowskim, była córką polskiego kolejarza. Ojciec, Aleksander Skorupka, urodził się na Podlasiu, był stryjecznym bratem księdza Ignacego Skorupki. Na przełomie 1914/1915 został powołany do armii carskiej. Podczas I wojny światowej walczył na frontach, m.in. w Karpatach, skąd zdezerterował. W obawie przed wyrokiem za ucieczkę ponownie zgłosił się do wojska, gdzie pełnił rolę łącznika. Rewolucja październikowa zastała go w Petersburgu. Wstąpił do partii i jako działacz pojechał do Mariupola, gdzie poznał Zofię Nowacką. Z Mariupola, wraz z rodziną żony, wrócił do Polski w jednym z transportów Polaków organizowanych przez Feliksa Dzierżyńskiego. Aleksander Skorupka był członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej. Zmarł w 1945 w wyniku ran odniesionych w powstaniu warszawskim.

Życiorys

Dzieciństwo spędził w Białymstoku, był członkiem 3. drużyny harcerskiej im. Zawiszy Czarnego. Na przełomie 1938/1939 rodzina przeprowadziła się do Warszawy, mieszkali na Sadybie. Podczas II wojny światowej pełnił na początku rolę gońca. Brał udział w Akcji „Burza”. 9 listopada 1945 został skazany w procesie kiblowym w więzieniu praskim przy ulicy 11 Listopada na karę śmierci. 36 dni spędził w celi śmierci, w 18. dniu jego pobytu pozorowano egzekucję[4]. Wyrok śmierci zamieniony został przez Bolesława Bieruta na 10 lat więzienia. Podstawą ku złagodzeniu wyroku było zabicie przez Witalisa Skorupkę w akcji bojowej 22. pułku AK dwóch gestapowców: SS-Sturmscharführera Heinricha Krafta – szefa niemieckiej policji kryminalnej w Siedlcach oraz jego kierowcy, Alfonsa Mantza (również SS-mana), odpowiedzialnych za likwidację getta siedleckiego[5]. Witalis Skorupka wyszedł na wolność w 1953, po ośmiu latach odsiadki.

Pełnił funkcję prezesa Związku Więźniów Politycznych Skazanych na Karę Śmierci w Okresie Reżimu Komunistycznego oraz wiceprezesa Warszawskiego Oddziału Związku Więźniów Politycznych Okresu Stalinowskiego[6].

Z okazji Narodowego Dnia Pamięci „Żołnierzy Wyklętych” został w 2016 awansowany przez ministra Antoniego Macierewicza na stopień pułkownika[7]. W 2021 został ambasadorem szczepień przeciw COVID-19[8].

Odznaczenia

Przypisy

Linki zewnętrzne