Antylopa wiewiórka



Wszystka wiedza, jaką ludzie zgromadzili przez wieki na temat Antylopa wiewiórka, jest teraz dostępna w Internecie, a my zebraliśmy ją i uporządkowaliśmy dla Ciebie w najbardziej przystępny sposób. Chcemy, abyś mógł szybko i sprawnie uzyskać dostęp do wszystkich informacji o Antylopa wiewiórka, które chcesz poznać, aby Twoje doświadczenie było przyjemne i abyś czuł, że naprawdę znalazłeś informacje o Antylopa wiewiórka, których szukałeś.

Aby osiągnąć nasze cele, dołożyliśmy starań nie tylko w celu uzyskania najbardziej aktualnych, zrozumiałych i prawdziwych informacji o Antylopa wiewiórka, ale także upewniliśmy się, że wygląd, czytelność, szybkość ładowania i użyteczność strony są tak przyjemne, jak to tylko możliwe, abyś mógł skupić się na tym, co najważniejsze, czyli na poznaniu wszystkich dostępnych danych i informacji o Antylopa wiewiórka, bez konieczności martwienia się o cokolwiek innego - my już zajęliśmy się tym za Ciebie. Mamy nadzieję, że udało nam się osiągnąć nasz cel i że użytkownik znalazł poszukiwane informacje o Antylopa wiewiórka. Witamy Cię i zachęcamy do dalszego korzystania z scientiapl.com .

Antylopy wiewiórki
Przedzia czasowy: póny miocen niedawny
Wiewiórka biaoogonowa.jpg
Wiewiórka biaoogonowa ( Ammospermophilus leucurus )
Klasyfikacja naukowa mi
Królestwo: Animalia
Gromada: Chordata
Klasa: Mammalia
Zamówienie: Rodentia
Rodzina: Sciuridae
Plemi: Marmotini
Rodzaj: Ammospermophilus
Merriam , 1892
Gatunek

A. harrisii
A. insularis
A. interpres
A. leucurus
A. nelsoni

Wiewiórki antylopy lub wiewiórki ziemne antylopy z rodzaju Ammospermophilus s sciuridami wystpujcymi na pustyniach i suchych zarolach w poudniowo-zachodnich Stanach Zjednoczonych i pónocnym Meksyku. S rodzajem wiewiórki ziemnej i s w stanie wytrzyma hipertermi i mog przetrwa temperatury ciaa powyej 40°C (104°F).

Obecnie istnieje pi uznanych gatunków :

Wszystkie s nieco podobne pod wzgldem wygldu i zachowania. Maj okoo 14-17 cm (5,5-6,7 cala) dugoci gowy i ciaa z 6-10 cm (2,4-3,9 cala) ogona i wa 110-150 g (3,9-5,3 uncji). Ogon jest nieco spaszczony. Maj pojedynczy biay pasek na obu bokach i adnego na pysku. yj w norach, które dla siebie kopi. S dobowe i nie zapadaj w stan hibernacji (chocia staj si mniej aktywne w okresie zimowym), wic s do atwo widoczne.

Wspólne cechy

Wszystkie wiewiórki antylopy maj wspólny biay pasek wzdu boków od ramienia do bioder, podobnie jak wiewiórki. Jednak w przeciwiestwie do wiewiórek te charakterystyczne biae paski nie rozcigaj si na gow zwierzt. Ogony wiewiórek antylop s czsto wygite do przodu nad grzbietem. W Stanach Zjednoczonych te wiewiórki ziemne wystpuj w suchych, pustynnych regionach na poudniowym zachodzie. Poszczególni czonkowie rodzaju Ammospermophilus maj unikalne adaptacje, które pozwalaj im przezwyciy ekstremalne upay dnia i niskie temperatury w nocy. Wszystkie wiewiórki antylopy zakopuj si w ziemi w poszukiwaniu schronienia, jednak nie wszystkie s stworzeniami spoecznymi. Kada wiewiórka antylopa ma bia powierzchni brzuszn z niewielk zmiennoci.

Unikalna morfologia

Cztery unikalne gatunki rodzaju Ammospermophilus mona odróni dziki pewnym rónicom pod wzgldem wielkoci, wagi i wygldu.

Wiewiórka biaoogonowa ( A. leucurus )

A. leucurus posiada nieco dusze koczyny i mae, okrge uszy z czerwonawym wzorem na zewntrznej powierzchni koczyn. Ich dugo waha si od 194-239 mm (7,6-9,4 cala) z dugoci ogona 54-87 mm (2,1-3,4 cala). Wa od 85-156 gramów (3,0-5,5 uncji).

Wiewiórka antylopa Harrisa ( A. harrisii )

A. harrisii jest w wikszoci szary z brzowymi na przednich i tylnych koczynach górnych. Zwykle nosi ogon wygity w uk nad grzbietem. Ich dugo waha si od 220 do 250 milimetrów (8,7 do 9,8 cala) z dugoci ogona 74-94 mm (2,9-3,7 cala). Wa 113-150 gramów (4,0-5,3 uncji).

Wiewiórka antylopa teksaska ( A. interpres )

A. interpres ma woski na ogonie bocznym z trzema czarnymi pasmami, spód ogona jest szarobiay, a latem przechodz od szarego do czerwonoszarego latem. Ich dugo waha si od 203-229 milimetrów (8,0-9,0 cali) z dugoci ogona 50,8-76,2 mm (2,00-3,00 cala). Kobiety wa 84-115 gramów (3,0-4,1 uncji), a mczyni 94-121 gramów (3,3-4,3 uncji).

Wiewiórka antylopa Nelsona ( A. nelsoni )

A. nelsoni maj barw ótobrzow lub powo-brzow na grzbiecie gowy i szyi oraz zewntrznej powierzchni koczyn. Ogon jest grubszy ni inne wiewiórki ziemne z frdzlami. Samce s nieco wiksze ni samice o dugoci odpowiednio 234-267 mm (9,2-10,5 cala) i 230-256 mm (9,1-10,1 cala). Charakterystyczne s futra letnie i zimowe, przy czym futro zimowe jest znacznie ciemniejsze. Mona je odróni od wiewiórek biaoogonowych po ich wikszym rozmiarze i bardziej szarym sierci. Ich czaszki róni si równie wielkoci uku jarzmowego (wikszy u Nelsona) oraz napompowanych pcherzy suchowych i koci nosowych A. nelsoni . Górne siekacze i pierwsze górne zby trzonowe s równie wiksze.

Reprodukcja

Typowa dugo ycia dzikiej wiewiórki antylopy wynosi 24 lata; chocia wiadomo, e w niewoli przetrway 11 lat. Samce i samice osigaj dojrzao pciow pod koniec pierwszego roku ycia. Sezon reprodukcyjny trwa od lutego do marca, zwykle z jednym miotem rocznie. Kady miot zawiera od 5 do 14 modych, które odsadz okoo 8 tygodnia i zadebiutuj na powierzchni. Wszystkie wiewiórki antylop rodz i karmi mode w norach. Jednak róni si sposobem kopania nor. Na przykad wiewiórka biaoogonowa kopie pytkie nory pod zarolami lub uyje opuszczonych nor szczurów kangurów. Te wiewiórki nie s monogamiczne i wiadomo, e w kadym sezonie lgowym cz si z wieloma partnerami.

Siedlisko

Wiewiórki antylopy s powszechnie spotykane w suchych, krzaczastych obszarach od poudniowych Stanów Zjednoczonych po Meksyk. Obszary te s piaszczyste ze skalistymi obszarami, które zapewniaj gleb, w której mona zakopa si w celu schronienia i ucieczki przed upaem dnia. Temperatury w tych regionach mog przekracza 37,8 ° C (100,0 ° F) w cigu dnia i wymagaj specjalnych adaptacji przez wiewiórki ziemne, aby przetrwa. W nocy temperatury na tych pustynnych i suchych obszarach mog spa poniej zera, co ponownie wymaga adaptacji, aby przetrwa. Wolnostojce zaopatrzenie w wod jest bardzo ograniczone. Regiony te mog dowiadcza dugich okresów suszy. A. harrisii nie potrzebuje wód powierzchniowych w swoim zasigu, ale czasami pije z basenów i wanien dla ptaków.

Dieta

Wiewiórki ziemne s wanymi rozsiewaczami nasion na suchych, krzaczastych pustyniach, na których yj. Uczestnicz w zachowaniu znanym jako buforowanie, w którym nasiona, owoce i rolinno s przechowywane w norach lub ukrytych miejscach do spoycia w póniejszym czasie. Wiewiórki ziemne s wszystkoerne i ywi si stawonogami, owadami i padlin, gdy te róda poywienia s dostpne. Ich dieta czsto zmienia si midzy zielon rolinnoci, owocami i nasionami w zalenoci od dostpnoci i pory roku. Wszystkie wiewiórki antylopy nosz jedzenie w torebkach policzkowych do transportu.

Zachowanie

A. leucurus ma wiksze stopy ni inne wiewiórki antylopy, co pozwala im szybko unika drapieników. Pozostaj chodne podczas gorcych pustynnych dni, wycofujc si do swoich nor i ograniczajc wikszo aktywnoci do wczesnych godzin porannych i pónych godzin wieczornych. Wiadomo, e niektóre wiewiórki z biaymi ogonami wydaj przeraliwe sygnay alarmowe, gdy drapieniki s w pobliu, aby ostrzec krewnych o nadchodzcym niebezpieczestwie.

A. nelsoni s w stanie funkcjonowa w temperaturach do 40°C (104°F) i nie zapadaj w stan hibernacji, jednak obniaj temperatur rdzenia do kilku stopni temperatury otoczenia nory. Podobnie obni poziom swojej aktywnoci, gdy brakuje ywnoci, aby zachowa energi.

A. interpres yj w bardzo gorcym, suchym klimacie, dlatego przystosoway si do ukadania na pasko (aby zmaksymalizowa dystrybucj ciepa) w zacienionym miejscu na chodnym podou. Dziki temu wiewiórka z Teksasu jest aktywna w najgortszej czci dnia, kiedy wikszo drapieników jest nieaktywna.

A. harrisii to jedyne wiewiórki-antylopy, które kopi wasne nory zamiast zmienia przeznaczenie nor innych zwierzt. Ochadzaj si przez linienie i utrzymywanie ogonów nad gow, aby zapewni cie. Spaszczaj si równie na ziemi, aby si ochodzi. W okresach zimna wykorzystuj nasiona zbuforowane, ale take kontynuuj poywienie.

Bibliografia

Dalsza lektura

  • Thorington, RW Jr. i RS Hoffman. 2005. Rodzina Sciuridae. pp. 754-818 w Mammal Species of the World a Taxonomic and Geographic Reference. DE Wilson i DM Reeder wyd. Johns Hopkins University Press, Baltimore.

Opiniones de nuestros usuarios

Wanda Jarosz

Podoba mi się ta strona, a artykuł o Antylopa wiewiórka jest tym, którego szukałem.

Natalia Antczak

Ten artykuł o zmiennej Antylopa wiewiórka przykuł moją uwagę. Zastanawia mnie, jak dobrze odmierzone są słowa, to jest jak... eleganckie.

Szymon Markowski

Wreszcie! W dzisiejszych czasach wydaje się, że jeśli nie piszą artykułów składających się z dziesięciu tysięcy słów, to nie są szczęśliwi. Panowie autorzy treści, to TAK to dobry artykuł o Antylopa wiewiórka.