W tym artykule zbadamy wpływ Francisco Rabal na dzisiejsze społeczeństwo. Francisco Rabal jest tematem zainteresowania od lat, ponieważ jego wpływ rozciąga się na różne aspekty życia codziennego. Ze względu na swoje znaczenie w ekonomii, polityce, kulturze i technologii Francisco Rabal pozostawił znaczący ślad we współczesnym świecie. W trakcie tej analizy przyjrzymy się różnym aspektom Francisco Rabal i temu, jak ukształtował on nasze środowisko. Poprzez multidyscyplinarne podejście staramy się rzucić światło na różne aspekty i konsekwencje Francisco Rabal w dzisiejszym społeczeństwie.
![]() | |
Imię i nazwisko |
Francisco Rabal Valera |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
8 marca 1926 |
Data i miejsce śmierci |
29 sierpnia 2001 |
Zawód |
aktor, reżyser, scenarzysta |
Lata aktywności |
1946-2001 |
Francisco Rabal, właśc. Francisco Rabal Valera, znany także jako Paco Rabal (ur. 8 marca 1926 w Águilas, zm. 29 sierpnia 2001 w Bordeaux) – hiszpański aktor, reżyser i scenarzysta. Grał najczęściej ludzi gwałtownych, namiętnych i brutalnych.
Jego ojciec pracował w kopalnictwie, a matka była właścicielką małych olejarni. Wychowywał się z bratem Damiánem i siostrą Dolores. W końcowych latach wojny domowej jego rodzina przeniosła się z małego miasteczka do Madrytu. Wcześnie zaczął zarabiać na życie; pracował w fabryce czekolady, potem jako elektryk, wreszcie zajął się statystowaniem w teatrze i filmie. Po pracy uczył się w wieczorowej szkole prowadzonej przez jezuitów.
Mając dwadzieścia lat zadebiutował niewielką rolą w dramacie Rozrzutna kobieta (La Pródiga, 1946), ale dopiero udział w ekranizacji powieści Miguela de Cervantesa Don Kichot z Manczy (Don Quijote de la Mancha, 1947) i dramacie Szukaj uczciwości (La honradez de la cerradura, 1950) otworzył mu drogę na ekrany. W melodramacie Sonaty (Sonatas, 1959) wystąpił w roli markiza de Brandomin, awanturnika, uwodziciela i hazardzisty, który angażuje się w walkę po stronie rewolucji w Meksyku; akcja toczy się w 1830.
W dramacie Luisa Buñuela Nazarin (Nazarín, 1959) jako ojciec Nazario, dążący uparcie do świętości, naśladując wędrówkę Chrystusa, ponosi porażkę za porażką i potrafi tylko wzbudzić pożądanie w dwóch ograniczonych kobietach. W dramacie Buñuela Viridiana (1961) zagrał postać brutalnego i pozbawionego złudzeń Jorge, kuzyna tytułowej bohaterki. Pojawia się potem w roli porzuconego kochanka Vittorii (Monica Vitti) w dramacie Zaćmienie (L'eclisse, 1962) u boku Alaina Delona, jako jeden z gości schadzek w dramacie Buñuela Piękność dnia (Belle de jour, 1967) z Catherine Deneuve i Michelem Piccoli, poważny i zamożny Aqustin w adaptacji powieści Benita Péreza-Galdósa Udręka (Tormento, 1974), sierżant Tronk w dramacie wojennym Pustynia Tatarów (Il deserto dei Tartari, 1976) z udziałem Vittoria Gassmana, Philippe’a Noiret, Jeana-Louisa Trintignant i Maxa von Sydow, mafioso Don Giusto Provenzano w thrillerze Corleone (1977) z Claudią Cardinale.
W 1989 był członkiem jury konkursu głównego na 39. MFF w Berlinie. Za kreację Francisca Goi w dramacie biograficznym Carlosa Saury Goya (Goya en Burdeos, 1999) został uhonorowany Nagrodą Goya dla najlepszego aktora. Goyę zagrał wtedy już po raz trzeci – wcześniej wystąpił w tej roli w filmie Goya (Goya, historia de una soledad, 1971) i miniserialu Okropności wojny (Los desastres de la guerra, 1983)[1].
W 1950 poślubił Asunción Balaguer (1925-2019)[2], z którą miał syna Benito (ur. 1954) i córkę Teresę (ur. 1952 w Barcelonie)[3].
Zmarł w wieku 75 lat w czasie lotu samolotem podczas powrotu z MFF w Montrealu[4].