W tym artykule szczegółowo zbadamy temat Acena sina, analizując jego wpływ na społeczeństwo i jego dzisiejsze znaczenie. Acena sina od lat jest przedmiotem debaty i dyskusji, a jego wpływ obejmuje różne obszary, od kultury po politykę, poprzez technologię i naukę. W trakcie tej analizy zbadamy różne aspekty otaczające Acena sina, od jego historycznego pochodzenia po jego implikacje we współczesnym świecie. Podobnie zbadamy różne perspektywy i opinie na temat Acena sina, aby zaoferować panoramiczną i kompletną wizję jego znaczenia w bieżącym kontekście. Dołącz do nas w tej podróży pełnej odkryć i refleksji na temat Acena sina!
Zimozielone, pierzastozłożone o silnie ząbkowanych listkach. Są szarozielone i czerwono nabiegłe, jesienią przebarwiają się na miedziany kolor. Młode liście są ciemniejsze, starsze jaśnieją.
Zebrane w główkowate i kolczaste owocostany są bardziej ozdobne od kwiatostanów. Zawdzięczają to czerwonym kielichom.
Biologia
Zimozielona bylina pochodząca z Antarktyki i południowych rejonów Ameryki Południowej o zimnym, subpolarnym klimacie. W Polsce kwitnie od lipca do września. Rozrasta się dość szybko, może być ekspansywna.
Zastosowanie i uprawa
Zastosowanie. Jest dobrą rośliną okrywową, nadaje się do ogródków skalnych, na obsadzanie ziemnych grobów, murków skalnych oraz do wypełniania przestrzeni pomiędzy roślinami cebulowymi na rabacie.
Wymagania. Jest mało wymagająca i łatwa w uprawie. Najlepiej rośnie na suchych i jałowych piaszczysto-gliniastych glebach. Na glebach gliniastych wymaga drenażu. Stanowisko może być słoneczne lub półcieniste. W swojej ojczyźnie bezpiecznie zimuje pod grubą warstwą śniegu, u nas przy surowych i bezśnieżnych zimach może częściowo przemarznąć, ale z łatwością się odradza.
Rozmnażanie. Można ją rozmnażać na kilka sposobów: przez wysiew nasion, przez podział rozrośniętych kęp lub przez sadzonki otrzymane z rozłogów.
Miłowit Boguszewicz, Piotr Banaszczak: Katalog roślin II : drzewa, krzewy, byliny polecane przez Związek Szkółkarzy Polskich. Warszawa: Agencja Promocji Zieleni. Związek Szkółkarzy Polskich, 2003. ISBN 83-912272-3-5. Brak numerów stron w książce