W tym artykule poruszony zostanie temat Anton Zeilinger, który ma ogromne znaczenie i jest interesujący dla różnych obszarów społeczeństwa. Anton Zeilinger to temat, który wywołał szeroką debatę i na przestrzeni lat wzbudził zainteresowanie wielu osób. Celem tego artykułu jest dogłębna analiza różnych aspektów związanych z Anton Zeilinger, od jego początków po dzisiejszy wpływ. Podobnie uwzględnione zostaną różne perspektywy i podejścia, aby zaoferować szeroką i kompletną wizję tego ważnego tematu. Dlatego głównym celem tego artykułu jest przedstawienie kompleksowego i zaktualizowanego spojrzenia na Anton Zeilinger, aby promować refleksję i krytyczną analizę wokół tego bardzo istotnego tematu.
![]() | |
Państwo działania | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
20 maja 1945 |
Specjalność: fizyka doświadczalna | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() | |
Nagrody | |
Strona internetowa |
Anton Zeilinger (ur. 20 maja 1945 w Ried im Innkreis[1]) – austriacki fizyk doświadczalny, specjalizujący się w interferometrii kwantowej; profesor na Uniwersytecie Wiedeńskim, a wcześniej na Uniwersytecie Leopolda i Franciszka w Innsbrucku. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki za 2022 rok, razem z Johnem Clauserem i Alainem Aspectem.
Po studiach fizyczno-matematycznych na Uniwersytecie Wiedeńskim pracował jako doktorant, a później jako asystent pod kierownictwem prof. Helmuta Raucha na Politechnice Wiedeńskiej. Prowadzi badania nad podstawowymi zjawiskami mikroświata (zwłaszcza stany splątane). W latach 80. wykonał szereg eksperymentów interferencyjnych wykorzystujących neutrony. W 1989 przewidział wraz z Danielem Greenbergerem i Michaelem Horne’m, że splątanie trzech lub więcej cząstek daje korelacje kwantowe absolutnie niezgodne z jakimkolwiek obrazem opartym na pojęciach relatywistycznej fizyki klasycznej (tzw. korelacje GHZ – od nazwisk naukowców). W 1999 roku jego zespół jako pierwszy zrealizował korelacje GHZ w laboratorium. W tym samym roku jego grupa zaobserwowała interferencję fulerenów, czyli molekuł węgla C60. Zeilinger zrealizował kwantową generację kluczy szyfrowych (kwantowa kryptografia) na odległość do ponad stu kilometrów (we współpracy z grupą prof. Haralda Weinfurtera). Najsłynniejszym eksperymentem Zeilingera jest pierwsza kwantowa teleportacja pomiędzy dwoma fotonami, które powstały w dwóch odrębnych aktach emisji (1997)[2][3]. Od 1990 roku współpracuje z fizykami z Uniwersytetu Gdańskiego (z prof. Markiem Żukowskim i jego uczniami). Tematyka tej współpracy to kwantowa komunikacja i kwantowa informacja (m.in. opracowano wspólnie metodę wymiany splątania, 1993, 1995).