W tym artykule zbadamy szeroki i różnorodny temat Diablo Cody. Od jego początków po dzisiejsze znaczenie – wyruszymy w fascynującą podróż, która pozwoli nam lepiej zrozumieć ten ważny temat. W następnych kilku wierszach przeanalizujemy różne aspekty związane ze Diablo Cody, takie jak jego wpływ na społeczeństwo, jego ewolucję w czasie i możliwe konsekwencje, jakie ma dla przyszłości. Bez wątpienia Diablo Cody to fascynujący temat, który wzbudza zainteresowanie ludzi w każdym wieku i o każdym pochodzeniu, a w tym artykule staramy się zagłębić w jego znaczenie i znaczenie.
![]() | |
Prawdziwe imię i nazwisko |
Brook Busey |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
Zawód | |
Lata aktywności |
od 2007 |
Strona internetowa |
Diablo Cody, właściwie Brook Busey (ur. 14 czerwca 1978 w Lemont) – amerykańska scenarzystka, pisarka i dziennikarka, bloggerka, zdobywczyni Oscara z 2007 za film Juno w kategorii najlepszy scenariusz oryginalny.
Po ukończeniu studiów dziennikarskich na Uniwersytecie Stanowym w Iowa, Diablo Cody pracowała najpierw jako sekretarka w firmie prawniczej, a następnie w dziale reklam lokalnej stacji radiowej. W 2001 roku rozpoczęła tworzenie parodii blogu opisującego życie fikcyjnej sekretarki mieszkającej na Białorusi[1]. W 2004 wyszła za mąż za Johna Hunta[2]. W późniejszym czasie zakładała kolejne blogi o coraz większej popularności, m.in. Darling Girl (w którym opisywała swoje życie po ślubie i przeprowadzce do Minneapolis) oraz skandalizująco-ekshibicjonistyczny Pussy Ranch.
Blog Pussy Ranch powstał wkrótce po tym, gdy Diablo Cody wzięła udział w konkursie dla striptizerek, na którego reklamę natknęła się w jednym z nocnych lokali Minneapolis. Konkursu nie wygrała, jednak możliwość rozbierania się za pieniądze na scenie zafascynowała ją do tego stopnia, że porzuciła pracę i została striptizerką[1]. Zarabiała w ten sposób przez rok, pisząc o nowych doświadczeniach w blogu Pussy Ranch. Zainteresował się nim Mason Novick, hollywoodzki producent filmowy i menedżer; według Cody, wpadł on przypadkiem na trop bloggerki wpisując do wyszukiwarki internetowej słowo pussy (pol. cipka)[1][3].
Novick został menedżerem Cody i namówił ją do wydania swoich wspomnień w postaci książki. Pamiętnik ten ukazał się w 2005 roku pod tytułem: Candy girl: a year in the life of an unlikely stripper (w Polsce książka została wydana jako Cukiereczek, czyli rok z życia nietypowej striptizerki[4]). Pamiętnik zyskał rozgłos po wystąpieniu przez Cody w programie telewizyjnym The Late Show Davida Lettermana.
Pochodzące z pamiętnika określenie porn shui zaczęło funkcjonować niezależnie od niego[5] i weszło do słowników współczesnego slangu[6]. Porn shui nawiązuje do zgodnego z zasadami feng shui zasadami umeblowania pomieszczeń; oznacza taki sposób organizacji stanowiska pracy przy komputerze, by inne osoby nie mogły zobaczyć treści wyświetlanych na monitorze (w szczególności, materiałów o charakterze pornograficznym)[5][7]. Jeff Dawson, komentator The Sunday Times, nazwał to określenie „zwrotem na miarę XXI wieku”[5], za którego wprowadzenie Cody powinna być pamiętana nawet bardziej, niż za resztę swojej twórczości.
Zachęcona przez Novicka, Diablo Cody rozpoczęła pracę nad tworzeniem scenariuszy filmowych. Nie mając w tej dziedzinie żadnego wykształcenia, Cody zdobyła podstawową wiedzę o pisaniu tego typu materiałów czytając scenariusze oskarowego filmu American Beauty i nominowanego do Oscara za scenariusz filmu Ghost World[2].
Jej debiutancki scenariusz do filmu Juno został nagrodzony Oscarem, zaś sam film, opisujący historię nastolatki zachodzącej w ciążę i oddającej dziecko do adopcji, wywołał debatę społeczną; został też uznany za jeden z czynników przyczyniających się do nagłego spadku liczby zabiegów aborcji i wzrostu urodzeń wśród dziewcząt w wieku poniżej 16 lat. Zjawisko to zostało określone przez tygodnik Time mianem efektu Juno[8], znaczenie filmu zostało również przywołane w przedwyborczej debacie telewizyjnej Sary Palin[9], której nieletnia córka również zaszła w ciążę i urodziła dziecko[10].
Cody została również scenarzystką i producentem wykonawczym serialu komediowego Wszystkie wcielenia Tary produkcji Stevena Spielberga oraz autorką scenariusza filmu Zabójcze ciało, będącego połączeniem horroru i komedii. W 2010 wraz ze Steve’em Antinem napisała skrypt do filmu muzycznego Burleska.
Rok | Nagroda | Kategoria | Za | Wynik |
---|---|---|---|---|
2008 | Nagroda Akademii Filmowej | Najlepszy scenariusz oryginalny | Juno | Wygrana[11] |
2008 | Złoty Glob | Najlepszy film | Juno | Nominacja[12] |
2008 | Nagroda Brytyjskiej Akademii Filmowej | Najlepszy scenariusz oryginalny | Juno | Wygrana[13] |