W tym artykule zbadamy temat The Washington Post z różnych perspektyw, aby zaoferować pełną i szczegółową wizję tego tematu, który jest dziś tak aktualny. Przeanalizujemy jego genezę, obecne trendy z nim związane, różne podejścia w tym zakresie i jego wpływ na społeczeństwo. Zbadane zostaną także praktyczne i teoretyczne implikacje The Washington Post, a także jego znaczenie w różnych obszarach, od polityki po kulturę popularną. Mamy nadzieję, że dzięki dogłębnej analizie zapewnimy naszym czytelnikom głębsze i bardziej szczegółowe zrozumienie The Washington Post oraz zachęcimy do konstruktywnego dialogu na ten temat.
![]() Dziewczynka czyta wydanie z 21 lipca 1969 r. informujące o lądowaniu na Księżycu | |
Częstotliwość | |
---|---|
Państwo | |
Adres |
One Franklin Square , 1301 K Street NW, Washington, D.C., US |
Wydawca |
The Washington Post Company |
Pierwszy numer |
6 grudnia 1877 |
Redaktor naczelny |
Matt Muray |
Średni nakład |
139232 |
ISSN | |
Strona internetowa |
The Washington Post – największa i najstarsza gazeta codzienna w Waszyngtonie w Stanach Zjednoczonych[1]. Czwarta w USA pod względem nakładu[2]. Jej założycielem był Stilson Hutchins, dziennikarz i polityk Partii Demokratycznej. Pierwszy numer ukazał się 6 grudnia 1877 roku w nakładzie 10 tysięcy egzemplarzy. Liczył cztery strony i kosztował trzy centy. Pierwsza siedziba gazety mieściła się przy 914 Pennsylvania Ave.
Na początku funkcjonowania gazety do The Washington Post pisali Joseph Pulitzer oraz Theodore Roosevelt[3].
Dziennik jest jedynym czasopismem na świecie, które posiada własny hymn. Utwór The Washington Post March skomponował w 1889 roku John Phillip Sousa, kompozytor i dyrygent US Marine Band.
15 czerwca 1971 przedsiębiorstwo The Washington Post weszło na giełdę[4].
6 sierpnia 2013 podano publicznie komunikat o sprzedaży należącego od czterech pokoleń do rodziny Grahamów dziennika Jeffowi Bezosowi – prezesowi firmy Amazon.com[5].
Gazeta zdobyła 76 nagród Pulitzera[6].
Gazeta zdobyła światowy rozgłos przez swoje badanie afery Watergate w latach 70., w czym kluczową rolę odegrali jej reporterzy Bob Woodward i Carl Bernstein. Za dziennikarskie śledztwo obaj reporterzy otrzymali Nagrodę Pulitzera[3].
Nagrodę Pulitzera zdobytą w 1981 roku przez Janet Cooke gazeta musiała jednak zwrócić w atmosferze skandalu. Okazało się, że nagrodzony artykuł o ośmioletnim chłopcu uzależnionym od narkotyków został zmyślony. Był to jedyny taki przypadek w historii przyznawania prestiżowej nagrody[3].
Gazeta zatrudnia około 1050 dziennikarzy[7]. Niektórzy z nich to: