W świecie Anatolij Iljin znajdujemy ogromną różnorodność podejść, opinii i perspektyw. Niezależnie od tego, czy z punktu widzenia nauki, literatury, polityki czy jakiejkolwiek innej dziedziny, Anatolij Iljin był przedmiotem badań, debat i refleksji na przestrzeni dziejów. W tym artykule zbadamy różne aspekty związane z Anatolij Iljin, od jego początków po wpływ na dzisiejsze społeczeństwo. Przeanalizujemy różne teorie, badania i odkrycia, które przyczyniły się do poszerzenia naszego zrozumienia Anatolij Iljin, a także kontrowersje i wyzwania, przed którymi obecnie stoi. Poprzez tę wszechstronną analizę postaramy się rzucić światło na ten istotny i intrygujący temat oraz zobaczyć, jak ukształtował on i nadal kształtuje nasz świat.
Pełne imię i nazwisko |
Anatolij Michajłowicz Iljin | ||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia |
27 czerwca 1931 | ||||||||
Data i miejsce śmierci |
10 lutego 2016 | ||||||||
Wzrost |
177 cm | ||||||||
Pozycja | |||||||||
Kariera juniorska | |||||||||
| |||||||||
Kariera seniorska[a] | |||||||||
| |||||||||
Kariera reprezentacyjna | |||||||||
| |||||||||
Kariera trenerska | |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
Dorobek medalowy | |||||||||
| |||||||||
Odznaczenia | |||||||||
![]() ![]() ![]() |
Anatolij Michajłowicz Iljin, ros. Анатолий Михайлович Ильин (ur. 27 czerwca 1931 w Moskwie, zm. 10 lutego 2016 tamże) – rosyjski piłkarz i trener piłkarski. W czasie kariery występował na pozycji napastnika. Reprezentant ZSRR.
Mąż mistrzyni olimpijskiej w gimnastyce Galiny Szamraj.
Wychowanek klubów Piszczewik Moskwa i Trudowyje Riezierwy Moskwa. W 1949 rozpoczął karierę piłkarską w Spartaku Moskwa, w którym występował przez 14 lat. W 1962 zakończył swoją karierę piłkarską.
15 lipca 1952 zadebiutował w reprezentacji Związku Radzieckiego w meczu 1/16 finału igrzysk olimpijskich z Bułgarią, wygranym 2:1. Wcześniej od maja do lipca 1952 rozegrał 8 spotkań nieoficjalnych radzieckiej reprezentacji. W 1956 na igrzyskach olimpijskich w Melbourne w składzie olimpijskiej reprezentacji zdobył złoty medal. W finale strzelił decydującego gola w meczu z Jugosławią, wygranym 1:0. Łącznie rozegrał 31 meczów, w których zdobył 16 bramek. Oprócz tego rozegrał 13 meczów nieoficjalnych (4 gole).
Po zakończeniu kariery piłkarskiej pracował jako szkoleniowiec w Szkole Piłkarskiej Spartaka Moskwa (1963–1966).