W dzisiejszym świecie Charlotte Gainsbourg to temat, który wzbudza duże zainteresowanie i debatę w różnych sektorach społeczeństwa. Wpływ Charlotte Gainsbourg został odnotowany w takich obszarach jak gospodarka, polityka, kultura i technologia, generując nieskończoną liczbę różnych opinii i perspektyw. Od momentu pojawienia się Charlotte Gainsbourg jest przedmiotem studiów i badań prowadzonych przez ekspertów w tej dziedzinie, którzy starają się zrozumieć jego implikacje i konsekwencje w perspektywie krótko-, średnio- i długoterminowej. W tym artykule szczegółowo zbadamy zjawisko Charlotte Gainsbourg, analizując jego przyczyny, skutki i możliwe rozwiązania, aby rzucić światło na temat, który do dziś jest źródłem kontrowersji i refleksji.
![]() Charlotte Gainsbourg (2022) | |
Imię i nazwisko |
Charlotte Lucy Gainsbourg |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
21 lipca 1971 |
Zawód | |
Lata aktywności |
od 1984 |
Strona internetowa |
Charlotte Lucy Gainsbourg[1][2] (ur. 21 lipca 1971 w Londynie) – brytyjsko-francuska aktorka i piosenkarka[3].
Jest córką Jane Birkin, brytyjskiej aktorki i piosenkarki, i Serge’a Gainsbourga, francuskiego piosenkarza, aktora i reżysera[4]. Jej babką ze strony matki była aktorka Judy Campbell, a wujem jest scenarzysta Andrew Birkin. Dzieciństwo spędziła w Paryżu, gdzie ukończyła École Active Bilingue Jeannine Manuel[5]. Studiowała w Collège Alpin International Beau Soleil w Szwajcarii[5].
Nad rozwojem jej kariery od samego początku czuwali jej rodzice. W wieku 13 lat zadebiutowała w roli Charlotte Marker, córki Margaux (Catherine Deneuve) w dramacie kanadyjskim Słowa i muzyka (Paroles et musique, 1984) u boku Christophera Lamberta i Richarda Anconiny. Jacques Doillon zaangażował ją do roli dziecka w melodramacie La Tentation d’Isabelle (1985) z Jacques’em Bonnaffé i Xavierem Deluc. W 1986, mając 15 lat, zdobyła Cezara w kategorii „Najbardziej obiecująca aktorka” za rolę Charlotte Castang w adaptacji powieści Carson McCullers Złośnica (L’effrontée, 1985)[6]. Zagrała także w filmie wyreżyserowanym przez swojego ojca Charlotte for Ever (1986), a na planie dramatu Agnès Vardy Kung – fu master (1988) jako Lucy partnerowała swojej matce. Za postać 16-letniej Janine Castang w dramacie Mała złodziejka (La Petite Voleuse, 1988) z Simonem de La Brosse i Nathalie Cardone była nominowana do Cezara[6].
Wystąpiła jako Camille Pelleveau w komediodramacie Bertranda Bliera Dziękuję ci, życie (Merci la vie, 1991) u boku Anouk Grinberg, Jeana Carmeta, Catherine Jacob, Jeana-Louisa Trintignanta, Gérarda Depardieu i Annie Girardot. W filmie napisanym i wyreżyserowanym przez jej wujka Andrew Birkina Cementowy ogród (The Cement Garden, 1993) wg powieści Iana McEwana Betonowy ogród zagrała 17-letnią Julie, która po śmierci matki rozpoczyna podszyty erotyzmem flirt ze swoim 15-letnim bratem. Z kolei Franco Zeffirelli powierzył jej rolę tytułową w ekranizacji powieści Charlotte Brontë Jane Eyre (1996) z udziałem Williama Hurta, Anna Paquin, Geraldine Chaplin i Joan Plowright. Kolejną nominację do Cezara dla najlepszej aktorki zdobyła jako Marie w komediodramacie Love, etc. (1996)[4].
Zagrała Catherine Girard w dreszczowcu psychologicznym Intruz (The Intruder, 1999) z Nastassją Kinski, Molly Parker i Johnem Hannah. W 2000 otrzymała drugi w jej karierze Cezar, tym razem w kategorii „Najlepsza aktorka drugoplanowa” za rolę Milli Robin w Gwiazdkowy deser (La Bûche, 1999)[6] z Sabine Azémą i Emmanuelle Béart. Gainsbourg regularnie występowała też w filmach reżyserowanych przez jej partnera Yvana Attala, m.in. w komedii romantycznej Moja żona jest aktorką (2001) i dramacie I żyli długo i szczęśliwie (2004).
Jej amerykańskim debiutem był dramat kryminalny Alejandro González Iñárritu 21 gramów (2003) u boku Seana Penna, Naomi Watts i Benicio del Toro. Potem wystąpiła w komedii Michaela Gondry’ego Jak we śnie (La Science des rêves, 2006) z Gaelem Garcíą Bernalem i biograficznym dramacie muzycznym Todda Haynesa I’m Not There. Gdzie indziej jestem (2007) u boku Heatha Ledgera i Christiana Bale.
Zagrała główną rolę w filmach duńskiego skandalisty Larsa von Triera. Odważna kreacja żony, badaczki historii czarownic w średniowieczu w dramacie psychologicznym Antychryst (2009) z Willemem Dafoe przyniosła jej nagrodę dla najlepszej aktorki na 62. MFF w Cannes[7]. Za postać Claire w dramacie psychologicznym von Triera Melancholia (2011) z Kirsten Dunst była nominowana do Europejskiej Nagrody Filmowej. Za rolę uzależnionej od seksu Joe w dramacie erotycznym von Triera Nimfomanka (2013) została uhonorowana duńską nagrodą Bodil.
Zasiadała w jury konkursu głównego na 54. MFF w Cannes (2001).
W 1984 debiutowała kontrowersyjną piosenką „Lemon Incest” (Cytrynowe kazirodztwo) w duecie ze swoim ojcem[8]. W 1986 ukazała się jej debiutncki album Charlotte for Ever, gdzie wszystkie piosenki zostały napisane przez jej ojca[3]. W 2000 pojawił się na płycie Madonny Music w utworze „What It Feels Like for a Girl”. Długie przemówienie Gainsbourga pochodzi z filmu Cementowy ogród, który zainspirował tytuł piosenki. Utwór został ponownie zremiksowany dla pojedynczej wersji w 2001, podczas gdy w trakcie utworu powtórzył się głos Gainsbourga z filmu. Jej piosenki pojawiły się na wielu ścieżkach muzycznych filmów i płytach innych zespołów. 28 sierpnia 2006 ukazał się album 5:55, a przy jego powstawaniu pracowała m.in. z francuskim duetem Air, angielskim muzykiem Jarvisem Cockerem i producentem zespołu Radiohead – Nigelem Godrichem. 7 grudnia 2009 wydała krążek IRM, nagrany wspólnie z Beckiem.
W 1991 związała się z izraelsko-francuskim aktorem i reżyserem Yvanem Attalem[9], z którym ma trójkę dzieci: Bena (ur. 12 czerwca 1997), Alice (ur. 8 listopada 2002)[10] i Joe (ur. 16 lipca 2011).
5 września 2007 została przewieziona do szpitala w Paryżu, gdzie przeprowadzono operację w związku z wykrytym u niej krwotokiem śródczaszkowym. Jej agent, Dominique Segall, za przyczynę krwotoku podał wypadek, którego doświadczyła podczas jazdy na nartach wodnych kilka tygodni wcześniej[11].
Tytuł | Dane dot. albumu | Pozycja na liście | |||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
FRA [12] |
SWE [13] |
AUT [14] |
GER [15] |
CHE [16] | |||||||||||||||
Charlotte for Ever |
|
– | – | – | – | – | |||||||||||||
5:55 |
|
1 | 57 | 41 | 38 | 12 | |||||||||||||
IRM |
|
4 | 46 | – | – | 28 | |||||||||||||
Stage Whisper |
|
84 | – | – | 89 | – | |||||||||||||
„–” oznacza, że album nie był notowany. |
Tytuł | Rok | Pozycja na liście | Album |
---|---|---|---|
FRA [12] | |||
Lemon Incest (Serge Gainsbourg i Charlotte Gainsbourg) | 1984 | 2 | Love on the Beat |
The Songs That We Sing | 2006 | 30 | 5:55 |