J

Dzisiaj chcemy poruszyć temat o ogromnym znaczeniu: J. Jest to temat, który w ostatnim czasie wzbudził duże zainteresowanie i dyskusję, dlatego postanowiliśmy poświęcić mu cały artykuł, aby go dogłębnie przeanalizować. J to temat, który ma wpływ na dużą liczbę ludzi na całym świecie, ponieważ ma konsekwencje w różnych obszarach społeczeństwa. W tym artykule zbadamy różne aspekty związane ze J, od jego pochodzenia i ewolucji po konsekwencje i możliwe rozwiązania. Mamy nadzieję, że ten artykuł będzie bardzo przydatny dla naszych czytelników, zapewniając im większą przejrzystość i zrozumienie J.

J j

J (minuskuła: j) (jot, jota[1]) – dziesiąta litera alfabetu łacińskiego, trzynasta litera alfabetu polskiego. Pierwotnie była jedynie wariantem graficznym litery I. W pisowni polskiej J służy głównie do zapisu półsamogłoski przedniej /j/ (niesylabicznego i). W alfabecie łacińskim J występuje od XII w., w polskim występuje od XVII w.[2].

Współcześnie litera j jest używana do oznaczania głoski:

Litery j używa się w oficjalnych transkrypcjach z następujących języków azjatyckich:

Wymowa litery J

Inne reprezentacje litery J

Sygnalizacja Język migowy Alfabet
Braille’a
flaga
Międzynarodowego
Kodu Sygnałowego
Alfabet
semaforowy
Kod Morse’a francuski kanadyjski polski
J  i

Zobacz też

Przypisy

  1. Nazwa jota używana w polskich publikacjach językoznawczych, np. Polański Edward. Reformy ortografii polskiej – wczoraj, dziś, jutro. „Biuletyn Polskiego Towarzystwa Językoznawczego”. LX, s. 29–46, 2004. Warszawa: Energeia. ISSN 0032-3802. . (pol.). 
  2. Encyklopedia Powszechna PWN. T. 2. G-M. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1974, s. 316.