Obecnie Ernest Bryll jest tematem rosnącego zainteresowania społeczeństwa. Znaczenie Ernest Bryll zostało odzwierciedlone w różnych obszarach, od polityki po kulturę popularną. Opinie i perspektywy na temat Ernest Bryll są zróżnicowane i często kontrowersyjne, co wywołuje ciągłą debatę na ten temat. W tym artykule dokładnie zbadamy dzisiejsze znaczenie Ernest Bryll, analizując jego implikacje i możliwe konsekwencje. Od wpływu na gospodarkę po wpływ na relacje osobiste, Ernest Bryll to temat, który nie pozostawia nikogo obojętnym.
Nagroda im. W. Broniewskiego w dziedzinie poezji (1964), Nagroda II stopnia Ministerstwa Kultury i Sztuki (1965), Nagroda im. Stanisława Piętaka (1968), Nagroda II stopnia Ministerstwa Kultury i Sztuki (1973), Nagroda Miasta Warszawy (1973), Nagroda Narodowego Funduszu Kultury (1989), Nagroda im. Franciszka Karpińskiego (1998), Nagroda im. Włodzimierza Pietrzaka (2003) Medal Daniela Gabriela Richarda za krzewienie rozwoju ludowej kultury Słowacji (2004), Nagroda im. Cypriana Norwida w kategorii „Literatura” (2009), Nagroda Miasta Stołecznego Warszawy (2009), Medal Per Artem ad Deum (2021)
Ernest Włodzimierz Bryll (ur. 1 marca1935 w Warszawie, zm. 16 marca2024 tamże) – polski pisarz, poeta, autor tekstów piosenek, dziennikarz, tłumacz i krytyk filmowy, także dyplomata[1].
Pierwszy tomik jego wierszy, Wigilie wariata, został wydany w 1958. Był członkiem redakcji pism społeczno-kulturalnych (m.in. w latach 1959–1960 we „Współczesności”). Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Według Andrzeja Tadeusza Kijowskiego: „Dramatyczną twórczość Brylla liczni komentatorzy podzielili na dwa rodzaje. Na nurt, nazwijmy go: narodowo-patetyczny i na nurt religijno-sielankowy”[8]. Sztuki należące do tego ostatniego rodzaju: Po górach po chmurach, Na szkle malowane, Rumcajs czy Wieczernik określał Bryll mianem «śpiewogry».
Wiele tekstów napisał do muzyki Katarzyny Gärtner. W 1968 wraz z Markiem Sartem założyli zespół Drumlersi. Marek Sart pisał dla niego muzykę, a Ernest Bryll – teksty.
Był synem Stanisława i Heleny z Soboszyńskich[6]. Dwukrotnie żonaty, najpierw z Ewą Brzozowską, z którą miał syna, a następnie z Małgorzatą Goraj[13], z którą miał dwie córki[14]. Mieszkał w Warszawie. Przez wiele lat mieszkał także w Otwocku, o czym często wspominał w swoich zapiskach[15].
Drugi niedzielny autobus, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa, 1969
Betlejem, Pelikan, Warszawa, 1987
O trzeciej nad ranem. Z Ernestem Bryllem o rodzinie, życiu, poezji i spotkaniach o trzeciej nad ranem rozmawia Izabela Górnicka-Zdziech, Edycja Świętego Pawła, Częstochowa, 2009 (+ płyta CD)
↑Bryll Ernest, MałgorzataM.ChmielewskaMałgorzataM., Leksykon polskich pisarzy muzycznych XX wieku, Wydawnictwo Polskie, 2008, ISBN 978-83-922684-2-0. Brak numerów stron w książce
↑ abWojciech Koronkiewicz, Nie umiem być poetą. Ernest Bryll w rozmowie z Wojciechem Koronkiewiczem wspomina wyczyny Białoszewskiego i Broniewskiego, „Lampa”, nr 6/2004, s. 48–49, ISSN1732-4661.
↑„Wojskowy Przegląd Historyczny”, nr 3, 1967, s. 390.
↑„Dziennik Polski”, rok XXIX, nr 172 (9145), s. 2.
↑M.P. z 2006 r. nr 62, poz. 647 „za wybitne zasługi dla rozwoju niezależnego dziennikarstwa i wolnych mediów w Polsce, za działalność na rzecz przemian demokratycznych, za osiągnięcia w pracy w „Tygodniku Solidarność””.
Tadeusz Kosobudzki: MSZ od A do Z. Ludzie i sprawy Ministerstwa Spraw zagranicznych w latach 1990–1995. Warszawa: Wydawnictwo'69, 1997, s. 72–74. ISBN 83-86244-09-7.