W tym artykule szczegółowo zbadamy temat Pietro Gallocia , odnosząc się do jego początków, rozwoju i dzisiejszego znaczenia. Od momentu powstania Pietro Gallocia wzbudził zainteresowanie naukowców, specjalistów i ogółu społeczeństwa, wywołując debaty, refleksje i postęp w różnych dziedzinach. Przez lata Pietro Gallocia okazał się tematem o ogromnym znaczeniu, zarówno ze względu na jego wpływ na społeczeństwo, jak i wpływ na różne obszary wiedzy. Dzięki tej wszechstronnej analizie będziemy starali się zrozumieć znaczenie Pietro Gallocia i jego rolę w stale zmieniającym się świecie.
Pietro Gallocia
Kardynał biskup
Miejsce urodzenia
Rzym
Data i miejsce śmierci
14 marca 1211 Rzym (?)
Rektor Kampanii
Okres sprawowania
ok. 1179
Prior episcoporum ac omnium cardinalium
Okres sprawowania
5 kwietnia 1206–14 marca 1211
Wyznanie
Rzymskokatolickie
Diakonat
między 1179 a 12 marca 1188
Prezbiterat
najpóźniej 12 marca 1188
Sakra biskupia
sierpień 1190
Kreacja kardynalska
12 marca 1188Klemens III
Kościół tytularny
S. Lorenzo in Damaso (12 marca 1188) Biskup Porto e S. Rufina (sierpień 1190)
Pietro Gallocia (zm. 14 marca 1211 w Rzymie) — włoski kardynał.
Życiorys
Pochodził z Rzymu. Był papieskim subdiakonem oraz gubernatorem Kampanii za pontyfikatu Aleksandra III . W 1188 papież Klemens III mianował go kardynałem , a w sierpniu 1190 promował do rangi biskupa Porto e Santa Rufina . Uczestniczył w papieskich elekcjach w 1191 i w styczniu 1198 . Legat papieski w Konstantynopolu 1192 . W 1204 w imieniu papieża Innocentego III konsekrował Piotra II na króla Aragonii. Kilkakrotnie był legatem w królestwie Sycylii.
Bibliografia
Lata 1130–1378
Obediencja „rzymska”
Obediencja „awiniońska”
Obediencja „pizańska”
Lata 1415–1503
Lata od 1503
Wikariusze przed 1558
Giovanni Marsicano (1106/1107)
Pietro Senex (1115, 1117–1120)
Corrado Demetri (1130–1137[ A] )
Gregorio Centu (1160)
Juliusz (1161–1164)
Giovanni da Sutri (1164–1165, 1177)
Walter (1167–1168)
Gerardo (1184–1188)
Ottaviano di Paoli (1198)
Pietro Gallocia (1206)
Pietro Sasso (1217)
Romano Bonaventura (1236)
Giacomo Pecoraria (1238)
Stefano Conti (1245–1251)
Riccardo Annibaldi (1252)
Tommaso Fusconi di Berta (1260)
Giovanni Colonna (1262)
Tommaso da Lentini (1264)
Aldobrandino Cavalcanti (1272)
Latino Malabranca Orsini (1279)
Bartolomeo di Grosseto (1288)
Giovanni di Iesi (1290, 1295)
Salvo di Recanati (1291)
Lamberto di Veglia (1296)
Alemanno di Tiro e Oristano (1299)
Ranuccio di Cagliari (1301)
Niccolò Alberti (1302)
Giovanni di Osimo (1303)
Giacomo di Sutri (1303)
Guittone Farnese (1307)
Isnardo Tacconi (1309)
Ruggero da Casole (1313)
Giovanni di Nepi (1317)
Andrea di Terracina (1322, 1325)
Angelo Tignosi (1324, 1325)
Giovanni Pagnotta (1334, 1335)
Nicola Zucci (1341)
Raimondo di Rieti (1343)
Ponzio di Orvieto (1348, 1349)
Giovanni di Orvieto (1361)
Pietro Boerio (1365)
Giacomo di Muti (1369)
Luca Gentili Ridolfucci (1375)
Stefano Palosi (1380)
Gabriele Gabrieli (1383)
Lorenzo Corvini (1389)
Giovanni di San Paolo fuori le Mura (1392)
Francesco Scaccani (1394, 1399)
Paolo di Francesco di Roma (1405, 1407)
Francesco di San Martino (1411)
Giacomo Isolani (1414–1418)
Sante di Tivoli (1420, 1421, 1424)
Nicola Lazzaro di Guinigi (1427)
Daniele Gari Scotti (1431)
Gasparre di Diano (1431)
Stefano di Volterra (1434)
Genesio di Cagli (1435)
Andrea di Osimo (1437)
Giosuè Mormile (1441)
Onofrio Francesco (1444)
Roberto Cavalcanti (1447, 1448)
Berardo Eroli (1449)
Francesco de Lignamine (1458, 1459)
Giovanni Neroni (1461, 1462)
Nicola Trevisano (1479, 1487)
Leonardo di Albenga (1485)
Giacomo Botta (1486, 1489)
Jaime Serra i Cau (1492, 1494)
Pietro Gamboa (1501)
Pietro Accolti (1505)
Domenico Giacobazzi (1511)
Andrea Giacobazzi (1520)
Paolo Capizucchi (1521)
Bartolomeo Guidiccioni (1539)
Pomponio Cecci (1540)
Filippo Archinto (1542)
Ludovico Beccadelli (1554)
Pietro di Lucera (1555)
Virgilio Rosario (1555)
Wikariusze od 1558
↑ urząd sprawował jeszcze trzykrotnie: w 1145, 1147–1149 i 1150–1152