W świecie Teresa Dobielińska-Eliszewska istnieje niezliczona ilość fascynujących i istotnych aspektów, które zasługują na odkrycie i zrozumienie. Od wpływu na społeczeństwo po ewolucję w czasie, Teresa Dobielińska-Eliszewska wzbudził zainteresowanie i ciekawość niezliczonych osób na całym świecie. Dzięki bogatej i zróżnicowanej historii Teresa Dobielińska-Eliszewska nadal jest tematem debat i dyskusji w wielu obszarach, od nauki i technologii po kulturę popularną i sztukę. W tym artykule zagłębimy się w fascynujący świat Teresa Dobielińska-Eliszewska, badając jego pochodzenie, wpływ i dzisiejsze znaczenie.
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
22 kwietnia 1941 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
8 stycznia 2016 |
Wicemarszałek Sejmu kontraktowego | |
Okres |
od 4 lipca 1989 |
Przynależność polityczna | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Teresa Katarzyna Dobielińska-Eliszewska (ur. 22 kwietnia 1941 w Radomsku, zm. 8 stycznia 2016[1] w Olsztynie[2][3]) – polska polityk, lekarz onkolog, posłanka na Sejm PRL IX i X kadencji, wicemarszałek Sejmu X kadencji.
Córka Stanisława i Władysławy[3]. Ukończyła w 1965 studia na Akademii Medycznej w Poznaniu. W tym samym roku rozpoczęła pracę w służbie zdrowia w Olsztynie. Uzyskała stopień doktora nauk medycznych, a także kolejne stopnie specjalizacji: I stopnia z ginekologii i położnictwa, II stopnia z radioterapii, chemioterapii onkologicznej i medycyny społecznej[4]. W 1974 została kierownikiem Wojewódzkiej Przychodni Onkologicznej i ordynatorem Oddziału Onkologii Zakładu Opieki Zdrowotnej w Olsztynie. Objęła później funkcję przewodniczącej oddziału Polskiego Towarzystwa Onkologicznego.
W 1969 wstąpiła do Stronnictwa Demokratycznego, z ramienia którego zasiadała w latach 1978–1984 w Miejskiej Radzie Narodowej Olsztyna[5]. W latach 1989–1991 była członkinią Centralnego Komitetu i prezydium CK tej partii. W latach 1985–1991 sprawowała mandat posłanki na Sejm IX i X kadencji. W Sejmie kontraktowym zajmowała stanowisko wicemarszałka. W kwietniu 1991 kandydowała bezskutecznie na funkcję przewodniczącej partii[6]. Również bez powodzenia ubiegała się o reelekcję w wyborach w 1991 w okręgu elbląsko-olsztyńskim. Po odejściu z aktywnej polityki wróciła do wykonywania zawodu lekarza, zasiadała również we władzach SD na Warmii i Mazurach, będąc w 1999 członkiem Rady Regionalnej w Olsztynie.
12 stycznia 2016 została pochowana na cmentarzu komunalnym w Olsztynie-Dywitach[2].
Odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[7], Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem 40-lecia Polski Ludowej (1984), Odznaką honorowa „Zasłużony dla Warmii i Mazur”[8], a także Odznaką „Zasłużony Działacz Ruchu Spółdzielczego” (1983).