Wiedźma

W dzisiejszym świecie Wiedźma to kwestia, która wciąż zyskuje na znaczeniu w społeczeństwie. Wiedźma od dawna cieszy się zainteresowaniem ludzi w każdym wieku i o każdym pochodzeniu kulturowym. Niezależnie od tego, czy chodzi o imponujący postęp technologiczny, kontrowersyjne decyzje polityczne, czy innowacyjne propozycje artystyczne, Wiedźma nigdy nie przestaje zaskakiwać i wywoływać debaty. Przez lata Wiedźma był tematem powracającym w mediach i wzbudzał zainteresowanie badaczy i naukowców z różnych dyscyplin. W tym artykule zbadamy różne aspekty Wiedźma, analizując jego dzisiejszy wpływ i możliwe konsekwencje, jakie może mieć w przyszłości.

Sabat czarownic, Hans Baldung (1508)

Wiedźma – wiedźmy to w dawnych wierzeniach istoty półdemoniczne (istoty pośrednie między demonami a ludźmi), pozostające w ścisłym związku z ludźmi lub ich duszami[1][2][3]. Według dawnych wierzeń ludowych i w baśniach wiedźma to kobieta mająca związek ze złymi mocami, czarownica, zła wróżka[4]. W języku potocznym wiedźma to pogardliwe określenie kobiety złej i brzydkiej (także jako wyzwisko)[4].

Współcześnie uważa się, że w przedchrześcijańskich społecznościach słowiańskich była to kobieta posiadająca wiedzę, związaną z ziołolecznictwem, medycyną i przyrodą. Wiedźma posiadająca zdolności lub cechy magiczne nazywana była ciotą.

Pierwotnie, prawdopodobnie aż do połowy IX wieku na terenach wschodnich słowiańszczyzny, owo określenie nie było pejoratywne. W wyniku ekspansji chrześcijaństwa i piętnowania rytuałów ludowych i pogańskich zwyczaj gromadzenia i przechowywania wiedzy przez osoby w wybranych rodach uległ zapomnieniu. Wiedźmy oskarżano o czary, dlatego obecnie wiedźma często utożsamiana jest z czarownicą.

Współcześnie wciąż można spotkać kobiety parające się zielarstwem we wschodniej Polsce, jak również wywodzące się z tradycji prawosławnej nazywane szeptunkami, inaczej zamawiaczkami..

Zobacz też

Przypisy

  1. Kazimierz Moszyński, Kultura ludowa Słowian, cz. II: Kultura duchowa. Kraków 1934, reprint Warszawa 2010, ISBN 978-83-61889-38-0, s. 604.
  2. Andrzej Szyjewski, Religia Słowian, Wyd. WAM, Kraków 2003, ISBN 83-7318-205-5, s. 203, 205.
  3. Demonologia ludów słowiańskich. .
  4. a b Mały słownik języka polskiego, PWN, Warszawa 1989, ISBN 83-01-08786-2.

Bibliografia

  • Szymon Wrzesiński, Wspólniczki szatana. Czarownice na ziemiach polskich, Egros, Warszawa 2006.