1980 | |
---|---|
1981 | |
1982 | |
1983 | |
1984 | |
1985 | |
1986 | |
1987 | |
1988 | |
1989 |
1990 | |
---|---|
1991 | |
1992 | |
1993 | |
1994 | |
1995 | |
1996 | |
1997 | |
1998 |
|
1999 |
2000 | |
---|---|
2001 | |
2002 | |
2003 | |
2004 | |
2005 | |
2006 | |
2007 | |
2008 | |
2009 |
2010 | |
---|---|
2011 | |
2012 | |
2013 | |
2014 | |
2015 | |
2016 | |
2017 | |
2018 | |
2019 |
2020 | |
---|---|
2021 | |
2022 | |
2023 | |
2024 |
W dzisiejszym świecie Martina Arroyo to kwestia, która zyskała duże znaczenie w społeczeństwie. Czy to ze względu na swój wpływ na codzienne życie ludzi, jego znaczenie w rozwoju różnych dziedzin, czy też wpływ na kulturę i rozrywkę, Martina Arroyo stał się obiektem zainteresowania szerokiego grona odbiorców. W tym artykule zbadamy różne aspekty związane z Martina Arroyo, od jego początków i ewolucji po dzisiejszy wpływ. Ponadto przeanalizujemy, jak Martina Arroyo odcisnął swoje piętno w różnych obszarach i stał się zjawiskiem wartym głębszego zbadania.
![]() Martina Arroyo odznaczona Kennedy Center Honors, 2013 | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Typ głosu | |
Gatunki | |
Zawód |
Martina Arroyo (ur. 2 lutego 1937 w Nowym Jorku[1]) – amerykańska śpiewaczka, sopran.
Jej nauczycielką śpiewu była Marinka Gurewich[2]. Studiowała w Hunter College na City University of New York, w 1956 roku uzyskując tytuł Bachelor of Arts[2]. W 1958 roku wygrała organizowany przez nowojorską Metropolitan Opera konkurs Auditions of the Air i zadebiutowała na scenie w amerykańskiej prapremierze opery Ildebrando Pizzettiego Assassinio nella cattedrale na deskach Carnegie Hall[1][2]. Od 1959 do 1963 roku występowała w drobnych rolach w Metropolitan Opera, następnie wyjechała do Europy, gdzie w latach 1963–1968 śpiewała w operze w Zurychu[1][2]. W 1965 roku wróciła na deski Metropolitan Opera, odnosząc sukces w wykonywanej naprzemiennie z Birgit Nilsson tytułowej roli w Aidzie Giuseppe Verdiego[2][3]. Gościnnie występowała w Covent Garden Theatre w Londynie (od 1968) i w operze w Paryżu (od 1973)[2][3]. W 1989 roku zakończyła karierę sceniczną[2]. Od 1993 roku wykładała na Indiana University w Bloomington[2].
Wykonywała role w operach m.in. Giuseppe Verdiego, Giacomo Meyerbeera, Giacomo Pucciniego i W.A. Mozarta[4], w tym Donny Anny w Don Giovannim, Cio-Cio-San w Madame Butterfly i Liu w Turandot[2]. Pojawiała się także w repertuarze współczesnym, wykonując utwory takich kompozytorów jak Edgar Varèse, Luigi Dallapiccola czy Karlheinz Stockhausen[2]. Dokonała licznych nagrań płytowych dla wytwórni RCA, Deutsche Grammophon, Sony i EMI[3].
Laureatka Kennedy Center Honors (2013)[5].