W tym artykule temat Pesa Gama zostanie omówiony z różnych perspektyw, aby zaoferować wszechstronną i kompletną wizję tego ważnego problemu. Omówione zostanie tło historyczne, najnowsze osiągnięcia, implikacje praktyczne i możliwe przyszłe trendy związane z Pesa Gama. Zbadane zostaną również różne opinie i podejścia istniejące w tej kwestii, a także debaty, które zwykle pojawiają się wokół tego tematu. Ma na celu zapewnienie czytelnikowi głębokiego i aktualnego zrozumienia Pesa Gama, dostarczając odpowiednich informacji i krytycznej analizy w celu wzbogacenia jego wiedzy na ten temat.
![]() Lokomotywa SU160-005 | |
Producent | |
---|---|
Lata budowy |
od 2012 |
Układ osi |
Bo'Bo' |
Wymiary | |
Długość |
19 750 mm |
Szerokość |
3000 mm |
Napęd | |
Trakcja |
elektryczna i/lub spalinowa |
Parametry użytkowe | |
Rozstaw szyn |
1435 mm[potrzebny przypis] |
Pesa Gama (typ 111D, 111E) – rodzina lokomotyw elektrycznych, spalinowych i hybrydowych budowanych od 2012 przez zakłady Pesa Bydgoszcz. Powstało kilkadziesiąt lokomotyw w kilku wersjach, które są eksploatowane m.in. przez PKP Intercity (seria SU160), Koleje Mazowieckie, Pol-Miedź Trans. Najwięcej lokomotyw należy do poolu taborowego Rail Capital Partners.
Po drugiej wojnie światowej w Polsce było trzech głównych producentów lokomotyw. Fablok produkował parowe i spalinowe[1], Cegielski parowe, spalinowe i elektryczne[2] a Pafawag tylko elektryczne[3]. Wszystkie trzy fabryki zakończyły produkcję lokomotyw na polski rynek w latach 90[1][3][4]. Pafawag budował jeszcze dla PKP między 1997 a 2002, już po przejęciu fabryki przez Adtranz, elektryczne lokomotywy EU11 i EU43, które nie trafiły jednak na polskie tory ze względu na problemy finansowe zamawiającego[5].
Kolejna polską nową lokomotywę zaprezentowano dopiero w 2009, kiedy swoją premierę miał elektryczny towarowy Newag Dragon[6]. Kolejne typy polskich lokomotyw elektrycznych miały swoją premierę w 2012 na targach InnoTrans w Berlinie. Newag zaprezentował tam Griffina, a Pesa Gamę[7]. Dodatkowo w 2012 powstała w Polsce jeszcze jedna lokomotywa – spalinowa ZPS LM-400.00 dla Metra Warszawskiego[8].
Lokomotywy to kolejny rodzaj pojazdów szynowych budowany przez Pesę, która zadeklarowała w 2001, że zmienia główną specjalizację z napraw na budowę nowego taboru[9]. Od tego czasu w Bydgoszczy powstawały m.in. spalinowe i elektryczne pasażerskie wagony silnikowe oraz zespoły trakcyjne, tramwaje[10], a także nowe typy wagonów pasażerskich[11] i towarowych[12].
Pierwszym modelem z rodziny Gama jest lokomotywa 111Ed Marathon, która powstała dzięki dofinansowaniu NCBiR w ramach projektu „Uniwersalna lokomotywa elektryczna, wielosystemowa o budowie modułowej, na prędkości powyżej 200 km/h”[13]. Jej budowa rozpoczęła się na początku 2012[14], a premiera odbyła się 18 września na targach InnoTrans 2012 w Berlinie[7]. Pierwsze jazdy próbne odbyły się w październiku 2012 na stacji Bydgoszcz Wschód Towarowa[15], później na liniach do Inowrocławia, Poznania i Zduńskiej Woli Karsznic. Testowano zachowanie lokomotywy przy jeździe luzem i przy różnych obciążeniach aż do 25 listopada 2012[14]. Od 27 listopada 2012 do 3 grudnia 2012 Gama była testowana na torze w Żmigrodzie[16]. Podczas prób osiągnęła prędkość 173 km/h[17], dopuszczona została czasowo do prowadzenia pociągów pasażerskich z prędkością do 160 km/h i towarowych do 140 km/h[18]. Do uzyskania bezterminowego dopuszczenia do eksploatacji konieczne były także jazdy dozorowane u przewoźników kolejowych[19].
11 stycznia 2013 rozpoczęły się jazdy nadzorowane w Lotos Kolej[20], na podstawie umowy dzierżawy z dnia 10 grudnia 2012[21]. 111Ed-001 ciągnęła pierwszy pociąg z Bydgoszczy do Gdańska, a kolejne między Gdańskiem Olszynką a Zduńską Wolą Karsznicami[19]. 21 lutego 2013 przerwano testy lokomotywy i przekazano ją do PKP Intercity[19]. W czasie pierwszego etapu jazd w Lotos Kolej Gama obsłużyła 26 pociągów. Nie zanotowano żadnego defektu. Jednocześnie przewoźnik przygotował listę wykrytych usterek (określonych jako nieznaczne) oraz propozycję usprawnień[22].
28 lutego 2013 Gama Marathon poprowadziła pierwszy pociąg PKP Intercity – TLK Kopernik z Bydgoszczy Głównej do Warszawy Wschodniej[23]. Od 1 do 16 marca 2013 przeznaczono ją do obsługi pociągów TLK i EIC relacji Warszawa – Kraków, Warszawa – Poznań, Warszawa – Gdynia i Warszawa – Wrocław[24][25]. 20 marca 2013 testy przerwano, a lokomotywa wróciła do producenta[26]. Jazdy nadzorowane w PKP Intercity wznowiono 19 kwietnia 2013[27]. Dwa dni później ponownie je przerwano. Lokomotywa została skierowana do producenta do oceny zniszczeń, jakich doznała po potrąceniu człowieka[28]. Z naprawy skierowano ją w maju 2013 ponownie do firmy Lotos Kolej na kontynuację eksploatacji ze składami towarowymi[29]. 111Ed-001 służyła w Lotos Kolej do marca 2014[30]. W późniejszym okresie lokomotywa była testowana również przez Pol-Miedź Trans[30] i Orlen KolTrans[31].
Ostatecznie UTK wydał bezterminowe dopuszczenie do eksploatacji typu 111Ed (z odmianami 111Ea, 111Eb, 111Ec) 10 lipca 2014[32].
8 lipca 2015 pierwszy elektryczny egzemplarz Gamy został zakupiony przez przedsiębiorstwo Lokomotiv[33].
We wrześniu 2017 na targach Trako zaprezentowano Marathona 111Ed-005[34].
W lipcu 2014 gotowy był pierwszy egzemplarz spalinowej Gamy[35]. Jego konstrukcja była zgodna ze specyfikacją zamówienia PKP Intercity[36]. Lokomotywa została zaprezentowana we wrześniu na targach InnoTrans[37]. W połowie października rozpoczęto testy dynamiczne lokomotywy, a w drugiej połowie miesiąca, pod kontrolą IPS „Tabor”, testy w ruchu na odcinku Rokietnica – Szamotuły[38]. W grudniu 2014 wykonywano m.in. próby obciążeniowe z wagonami PKP Cargo[39] i jazdy testowe z wagonami pasażerskimi PKP Intercity[40]. W 2015 lokomotywa była testowana przez Pol-Miedź Trans[41].
6 października 2016 Pesa i PKP Intercity podpisały list intencyjny odnośnie do testowania lokomotywy elektryczno-spalinowej, którą częściowo za pieniądze Narodowego Centrum Badań i Rozwoju ma wybudować Pesa[42]. Pod koniec września 2017 strony podpisały właściwą umowę odnośnie do współpracy badawczo – rozwojowej w ramach tego projektu[43]. W lutym 2022 rozpoczęły się pierwsze jazdy testowe gotowej lokomotywy[44]. W lipcu 2024 natomiast rozpoczęły się testy na torze doświadczalnym Instytutu Kolejnictwa koło Żmigrodu[45].
21 maja 2018 Pesa i PKP Cargo podpisały list intencyjny odnośnie do współpracy przy budowie dwunapędowej, częściowo autonomicznej lokomotywy[46]. 19 września podczas targów InnoTrans podpisano właściwą umowę dotyczącą współpracy przy pracach badawczo-rozwojowych związanych z budową lokomotywy[47][48]. Projekt ma objąć:
W październiku 2022 zapowiedziano powstanie Gamy 2 - platformy lokomotyw o bardziej zunifikowanych rozwiązaniach ułatwiających produkcję i serwis[49].
Do 12 stycznia 2021 PESA wyprodukowała 33 lokomotywy (22 elektryczne oraz 11 spalinowych)[59].
Pesa Bydgoszcz zaprojektowała kilka typów lokomotyw pod wspólną nazwą Gama. Oferowane są pojazdy zasilane z sieci elektrycznej (3 kV DC, 15 kV AC lub 25 kV AC) rozwijające prędkości do 190 km/h w ruchu pasażerskim i do 160 km/h w towarowym oraz lokomotywy spalinowe do prędkości 160 km/h[60]. Sylwetkę zewnętrzną lokomotyw z tej rodziny zaprojektował Bartosz Piotrowski, natomiast kabinę maszynisty Mariusz Gorczyński[61].
typ | rodzaj (założona moc) |
zasilanie | przeznaczenie | maksymalna prędkość eksploatacyjna |
źródło danych |
---|---|---|---|---|---|
111DE | spalinowo-elektryczna | DC (3 kV) | uniwersalna | 120 km/h 160 km/h |
[62] |
111DEa | spalinowo-elektryczna | – | towarowa | 140 km/h | [63] |
111DEb | – | uniwersalna | 160 km/h | ||
111Ea | elektryczna | DC (3 kV) | towarowa | 140 km/h | |
111Eb | DC (3 kV) | uniwersalna | 160 km/h | ||
111Ec | elektryczna +Marathon | DC (3 kV) | towarowa | 140 km/h | |
111Ed | DC (3 kV) | uniwersalna | 160 km/h | ||
111Ee | elektryczna | DC (3 kV), AC (15 kV, 25 kV) | towarowa | 140 km/h | |
111Ef | DC (3 kV), AC (15 kV, 25 kV) | uniwersalna | 160 km/h | ||
111Eg | elektryczna (6000 kW) |
DC (3 kV) | pasażerska | 189 km/h | |
111Eh | DC (3 kV), AC (15 kV, 25 kV) | pasażerska | 189 km/h | ||
111MS | elektryczna (6400 kW) |
DC (1,5 kV, 3 kV), AC (15 kV, 25 kV) | pasażerska | 200 km/h | [64] |
towarowa | 140 km/h |
Wózek 111E został zaprojektowany dla lokomotyw rodziny Gama. Konstrukcja składa się z części od poddostawców oraz elementów własnych Pesy, do których zalicza się rama, zestaw kołowy, usprężynowanie I i II stopnia, układy przeniesienia napędu, wsporników piasecznic i odgarniaczy. Wersja podstawowa przewidziana jest do eksploatacji z prędkościami do 160 km/h i pracy w zakresie temperatur otoczenia od -30 °C do +60 °C. Po modyfikacji osprzętu wózki te mogą być eksploatowane z wyższymi prędkościami. Przykładowo zastosowanie przekładni trakcyjnej Duturail RS1 22-4,03[doprecyzuj!] i silników trakcyjnych VEM DKLBZ 4515-1 mocy 1500 kW ma wystarczyć do eksploatacji z prędkościami do 190 km/h i osiągnięcia przez lokomotywę prędkości 216 km/h[63].
Typ | Długość | Szerokość | Wysokość | Układ osi | Masa służbowa | Maksymalny nacisk osi | Średnica kół | Maksymalna prędkość eksploatacyjna |
Maksymalna siła pociągowa |
Liczba silników trakcyjnych |
Typ i moc silników trakcyjnych | Typ silnika spalinowego | Moc maksymalna | Podstawowe zasilanie | Źródło danych |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
111Db | 19 800 mm | 3 000 mm | 4 300 mm | Bo'Bo' | 84 t | 206 kN | 1250 mm (nowe) |
140/160 km/h (towarowe/pasażerskie) |
275 kN (startu) |
4 | VEM (AC) (570 kW) |
MTU 16V 4000 R84 (2400 kW) |
? | diesel | [37][65][66] |
111Eb | 19 800 mm | 3 000 mm | 4 150 mm | Bo'Bo' | 160 km/h | 4 | – | 5600 kW | 3 kV DC | [67] | |||||
111Ed | 19 800 mm | 3 000 mm | 4 232 mm | Bo'Bo' | 82 t | ≤196 kN | 1250/1170 mm (nowe/zużyte) |
140/160 km/h (towarowe/pasażerskie) |
300 kN | 4 | VEM DKLBZ 4514-4A (1400 kW) |
Caterpillar C15 ACERT (403 kW) |
5600 kW | 3 kV DC | [68][60][14][7] |
111DE | 19 750 mm | Bo'Bo' | 86 t | 1250 mm | 120 km/h 160 km/h |
4 | Cummins QSK60 (2013 kW) |
2800 kW (DC) 1560 kW (diesel) |
3 kV DC i diesel | [69][62] |
Lokomotywa jest 4-osiową jednostką elektryczną o mocy 5600 kW, zasilaną napięciem 3 kV DC z sieci napowietrznej poprzez odbierak prądu produkcji Stemmanna. Dodatkowo zamontowano pomocniczy silnik spalinowy mocy 403 kW (Caterpillar C15 ACERT)[19], sprzęgnięty z prądnicą prądu przemiennego[7] o mocy 420 kW (prod. EMIT)[14]. Napęd składa się z podzespołów kilku producentów, w tym Eniki z Łodzi[14] i Ingeteam. Od drugiego z wymienionych przedsiębiorstw pochodzą dwa przekształtniki trakcyjne typu TR0700 chłodzone cieczą i cztery falowniki[19] (po jednym na silnik[14]). Przy jeździe na silniku spalinowym maksymalna prędkość eksploatacyjna wynosi 40 km/h[70] (w czasie testów bez wagonów udało się uzyskać 76 km/h[71]). Moc z silnika elektrycznego przenoszona jest przez jednostopniową przekładnię (prod. Henschel Antriebstechnik Kassel)[72]. Maksymalna siła pociągowa wynosi 300 kN, także przy jeździe na silniku spalinowym. Pojemność zbiornika paliwa to 900 l[14]. Proces przestawienia się pojazdu z zasilania elektrycznego na spalinowe trwa 5 minut[73].
Napęd lokomotywy umożliwia hamowanie elektrodynamiczne z odzyskiwaniem energii do sieci trakcyjnej lub jej wytracaniem w opornikach. Ponadto zainstalowano hamulce pneumatyczny i elektropneumatyczny (tablica pneumatyczna produkcji Instytutu Pojazdów Szynowych „Tabor”). Tarcze hamulcowe (na zestawach kołowych) zaciskane są przez cylindry produkcji Knorr-Bremse mocowane do ramy wózka. Każdy wózek ma po dwa (zamontowane po przekątnej) sprężynowe hamulce postojowe[19].
W przerwie jazd w PKP Intercity wprowadzono kilka zmian dotyczących napędu. Zmodyfikowano podgrzewanie silnika CAT przed rozruchem oraz zmieniono oprogramowanie tempomatu[74].
W egzemplarzach dla Rail Capital Partners silnik CAT został zastąpiony przez jednostkę Volvo[75].
Szkielet jednostki jest zbudowany z wysoko wytrzymałej stali, ściany boczne i dach wykończone są profilami i blachami aluminiowymi[14]. Pierwotna długość lokomotywy ze zderzakami wynosiła 19,5 m[68]. W marcu i kwietniu 2013 pojazd został nieznacznie przebudowany przez producenta, ponieważ wystające części lokomotywy uszkadzały mostki przejściowe wagonów PKP Intercity[76] typu 159A[77].
Na obu końcach lokomotywy znajdują się urządzenia cięgłowo-zderzne. Zainstalowane są sprzęgi śrubowe, przewody hamulcowe i zasilające, gniazda sterowania wielokrotnego oraz sprzęgi do ogrzewania wagonów. Do manewrowania maszynista dysponuje, oprócz luster bocznych i kamer czołowych, dodatkowymi kamerami skierowanymi bezpośrednio na sprzęg[19].
Gama ma dwa stopnie usprężynowienia zawieszenia. Pierwszym są sprężyny śrubowe, drugim sprężyny typu flexicoil. Dodatkowo zastosowano pionowe, poziome i skośne tłumiki zmniejszające drgania między wózkiem a pudłem i zapobiegające wężykowaniu[19].
Wytrzymałość konstrukcji spełnia wymagania normy EN 12663. Lokomotywa jest ponadto wyposażona w wymienialne elementy odkształcające się w czasie kolizji i ma przewidzianą strefę zgniotu, dzięki czemu spełnia wymagania normy EN 15227 i ma zapewnić zwiększone bezpieczeństwo maszynistów[60]. Lokomotywa opcjonalnie może także mieć system ETCS[78].
W lokomotywie znajduje się klimatyzacja z opcją ogrzewania produkcji Konvekty[19], lodówka, kuchenka mikrofalowa i toaleta w systemie zamkniętym produkcji TM Technischer Gerätebau. Wnętrze lokomotywy było projektowane we współpracy ze Związkiem Zawodowym Maszynistów Kolejowych w Polsce[14].
Lokomotywa elektryczna typu 111Eb jest zbieżna konstrukcyjnie z pierwszym przedstawicielem rodziny Gama typu 111Ed, jednak nie jest ona wyposażona w dodatkowy agregat prądotwórczy. Ponadto w porównaniu z pierwowzorem jest ona wyposażona w nieco zmieniony pulpit maszynisty. Kokpit po lewej stronie ma dodatkową konsolę z radiotelefonem i przyciskami sterowania, natomiast na prawym słupku pulpitu umieszczono mikrofon radiotelefonu[79].
Państwo | Właściciel | Przewoźnik | Typ | Seria | Liczba | Źródło danych |
---|---|---|---|---|---|---|
![]() |
PKP Intercity | 111Db | SU160 | 10 | [80] | |
111DE | 0 z 16 | [55][45] | ||||
Cargounit | różni | 111Eb | 2 | [81][82][33][83] | ||
111Ed | 31 z 40 | [84][85][86] | ||||
Koleje Mazowieckie | 111Eb | 2 | [67][87] | |||
Rail Capital Partners | różni | 111Ed | 48 | [88][89][81][90][91][92][93][94][95] | ||
111Eo | 5 | [93] | ||||
Pol-Miedź Trans | 111Ed | 1 | [96][97] | |||
PCC Intermodal | 111Eo | 3 | [54][98][99] | |||
Orion Rail | 111Eo | 1 | [100] | |||
Lotos Kolej | 111Ed | 3 z 10 | [101] | |||
Pesa | różni | 111Db | 1 | [41] | ||
PKP Intercity | 111DE | 1 | [102][62] |
W 2014 PKP Intercity zamówiło 10 lokomotyw w wersji spalinowej. Lokomotywy zamówiono do obsługi tras: Ełk – Korsze, Ełk – Suwałki, Rzeszów – Zamość, Rzeszów – Zagórz, Krzyż – Gorzów Wielkopolski i Piła – Krzyż[103]. Później postanowiono, że lokomotywy będą również obsługiwać trasę Rzeszów – Lublin[104].
W połowie maja 2015 PKP IC rozpoczęło jazdy testowe pierwszej dostarczonej lokomotywy z wagonami pasażerskimi bez pasażerów[105], a 16 czerwca rozpoczął jej normalną eksploatację[106]. Pod koniec lipca przewoźnik eksploatował już 3 lokomotywy[107]. W pierwszych tygodniach użytkowanie przebiegało z pewnymi problemami: podczas upałów dochodziło do przegrzewania się jednego z elementów przetwornicy pomocniczej, a także układ antypoślizgowy nie działał prawidłowo[107]. Dostawy lokomotyw zakończono z końcem października[80]. Dzięki zakupowi lokomotywy przewoźnik mógł zaprzestać wypożyczania lokomotyw SU46 od PKP Cargo[108].
Na początku stycznia 2016 część spalinowozów eksploatowanych przez przewoźnika uległa awariom związanym z silnymi mrozami i została wyłączona z użytku, przez co PKP Intercity zmuszone było uruchomić autobusową komunikację zastępczą na odcinkach Rzeszów – Zagórz, Rzeszów – Zamość, Stróże – Zagórz, Krzyż – Gorzów Wielkopolski i Piła – Gorzów Wielkopolski[109]. Później komunikacja zastępcza była uruchomiana również na odcinku Ełk – Korsze[110]. Żeby ograniczyć utrudnienia związane z niedostępnością lokomotyw, Pesa użyczyła PKP IC własny prototypowy spalinowóz (111Db-001)[111][112] a PKP IC wypożyczył od České dráhy 5 dodatkowym lokomotyw spalinowych[113]. Według przedstawicieli Pesy jedną z przyczyn awarii było niewłaściwe paliwo[114], jednakże po wykonaniu ekspertyzy nie stwierdzono uchybień[115]. Ze względu na niedyspozycyjność lokomotyw przewoźnik zamierza naliczyć Pesie kary finansowe[116].
23 stycznia 2016 o godzinie 23:00, w związku z kolejnymi awariami mającymi miejsce od 20 stycznia, przewoźnik podjął decyzję o wycofaniu wszystkich lokomotyw serii SU160, jednakże 2 godziny później decyzja ta została wycofana[117]. Trzy dni później w kabinie maszynisty jednego z egzemplarzy pojawił się dym. Po tym zdarzeniu Urząd Transportu Kolejowego nieoficjalnie zapowiedział weryfikację i kontrolę tych lokomotyw[115].
Na początku kwietnia 2016 podano, że wskaźnik dostępność spalinowych gam wynosi 58,64% (zgodnie z podpisaną umową powinna wynosić 99,5%), jednakże około 60% wyłączeń wynikało z siły wyższej lub błędów ludzkich (kolizje ze zwierzętami i wykolejenie na stacji Białystok)[113].
W wakacje 2016 PKP IC po raz kolejny zmuszone było wprowadzić komunikację zastępczą do Zagórza i Zamościa w związku z brakiem dostępnych gam[118]. W lipcu na odcinku Rzeszów – Zamość komunikacja zastępcza została uruchomiona za 46 z 124 zaplanowanych połączeń[119]. W styczniu 2017 na Podkarpaciu po raz kolejny większość pociągów prowadzonych trakcją spalinową zostało odwołanych ze względu na wyłączenia gam z ruchu[120].
10 grudnia 2017, wraz z wprowadzeniem nowego rozkładu jazdy, gamy rozpoczęły obsługę odcinka Zamość – Hrubieszów[121]. W styczniu i lutym 2018 na Podkarpaciu ponownie wystąpiły problemy z dostępnością gam, przez co przewoźnik zmuszony był odwołać kilkadziesiąt połączeń. Według szefa zespołu PR producenta najczęstszymi przyczynami wyłączeń z ruchu były kolizje, uszkodzenia sprzęgła wynikające z eksploatacji po torowiskach o złym stanie technicznym oraz problemy z eksploatacją silników w okresie zimowym[122].
Pod koniec października 2018 w ruchu było 5 lokomotyw, 3 były wyłączone ze względu na uszkodzenia silników, a 2 ze względu na naprawy powypadkowe[123]. Według producenta przyczyną problemów z silnikami jest wada seryjna objęta akcją serwisową w latach 2016–17. Jednak silniki nie są objęte gwarancją od 2017 r. ponieważ niektóre prace konserwacyjne zostały przeprowadzone w nieautoryzowanych warsztatach naprawczych. [124].
26 października 2022 podpisano umowę na dostawę 16 lokomotyw elektryczno-spalinowych wraz z utrzymaniem[55].
W maju 2015 pierwszy egzemplarz elektrycznej Gamy będący własnością Pesy rozpoczął eksploatację w Ecco Rail. 8 lipca[33] lokomotywa ta została zakupiona przez Lokomotiv, ale użytkownik pojazdu nie uległ zmianie[82]. Tego samego dnia[33] zamówiono również kolejne 2 lokomotywy typu 111Ed[125]. Ostatecznie w 2016 dostarczone zostały elektrowozy w wersji 111Eb[81]. 1 września 2017 spółka Industrial Divison kupiła wszystkie 31 lokomotyw posiadanych przez spółkę Lokomotiv, w tym 3 gamy[83]. Dnia 28 października 2022 roku zamówiono 10 lokomotyw z opcją zakupu dodatkowych dwudziestu[84]. Zamówienie zostało rozszerzone do 40 szt.
15 kwietnia 2014 podpisano umowę na dostawę 22 wagonów piętrowych Sundeck i dwóch lokomotyw Gama dla Kolei Mazowieckich[50]. Zgodnie z treścią zamówienia Pesa była zobowiązana dostarczyć do sierpnia 2015 20 wagonów środkowych, 2 sterownicze i 2 lokomotywy elektryczne o mocy 5600 kW i prędkości maksymalnej 160 km/h. Część dostarczonych wagonów miała zostać wykorzystana do wydłużenia zakupionych wcześniej składów push-pull, a część do stworzenia dwóch nowych składów[50][67].
W grudniu 2014 gotowe było pudło elektrycznej gamy typu 111Eb[126]. W połowie stycznia 2015 producent zadeklarował, że pierwsza lokomotywa zostanie ukończona do końca tamtego miesiąca[127]. Na początku września 2015 jedna z lokomotyw była zestawiona z wagonami w skład, którego testy na torze doświadczalnym Instytutu Kolejnictwa w Żmigrodzie zaplanowano na koniec tego miesiąca, drugi egzemplarz natomiast był wówczas w trakcie uruchamiania. Termin realizacji zamówienia został przesunięty na I dekadę grudnia 2015[128]. Pod koniec września na gdańskich targach Trako zaprezentowano lokomotywę 111Eb-001[129], a 6 października rozpoczęto jej testy ze składem Sundecków w Żmigrodzie[130]. 18 grudnia przewoźnik odebrał jedną z dwóch zamówionych lokomotyw i poinformował wówczas, że przewozy pojazdami z tego zamówienia chce rozpocząć w styczniu 2016[131]. 30 grudnia odebrany został drugi egzemplarz[132]. Eksploatację lokomotyw rozpoczęto 31 stycznia 2016[87].
3 stycznia 2019 lokomotywa 111Eb-002 została wyłączna z ruchu ze względu na usterkę szafy wysokiego napięcia, a 22 stycznia lokomotywa 111Eb-001 z powodu zaniku komunikacji magistrali danych WTB. Lokomotywa 111Eb-001 wróciła do przewoźnika po naprawie na przełomie lutego i marca[133].
16 maja 2016 PESA i zarządzany przez Polski Fundusz Rozwoju Fundusz Inwestycji Infrastrukturalnych podpisały umowę wspólników dotyczącą spółki Rail Capital Partners – nowego poolu taborowego. Pesa ma w niej 51% udziałów, a II – pozostałe 49%. Zaplanowano, że spółka ma mieć 8 lokomotyw Gama w wersji 111Ed w przeciągu 2 lat[88]. Na początku maja 2017 na stanie poolu były 2 lokomotywy, pierwsza z nich weszła do ruchu w marcu, a druga w maju 2017. Druga z lokomotyw trafiła do spółki Pol-Miedź Trans[89]. Na początku sierpnia dysponowała 4 lokomotywami[81], które pod koniec września były użytkowane przez Kolprem, Pol-Miedź Trans i Orlen KolTrans[75][134]. 21 maja 2018 PKP Cargo podpisało z RCP miesięczną umowę dzierżawy jednej z 111Ed[135]. Z początkiem lipca lokomotywa 111Ed-004, które wcześniej służyła w Orlenie, rozpoczęła miesięczny testy w Zakładzie Południowym PKP Cargo[136].
W lipcu 2019 roku Rail Capital Partners zamówił dodatkowo dwanaście lokomotyw[91]. W maju 2020 została przekazana pierwsza Gama zamówiona przez RCB celem wydzierżawienia spółce AlzaCargo[137]. Ostatni elektrowóz przeznaczony dla poolu taborowego został dostarczony pod koniec sierpnia 2021 roku i tym samym spółka dysponowała 29 Gamami[91].
7 lipca 2020 roku lokomotywa z silnikiem dojazdowym została zamówiona przez Pol-Miedź Trans[53]. Pod koniec lipca 2021 roku lokomotywa została przekazana[96][97]. Natomiast pod koniec października 2022 podpisana została umowa ze spółką SIM Factor na dostawę symulatora Gamy w wersji 111Ed[138].
W lipcu 2021 przewoźnik zamówił trzy elektrowozy[54]. 7 października 2022 pierwsza lokomotywa (111Eo-006) została przekazana, a dzień później poprowadziła pociąg[98]. W tym samym miesiącu dostarczono dwie dodatkowe lokomotywy[99].
W kwietniu 2023 roku jedna lokomotywa została wyprodukowana dla przewoźnika Orion Rail Logistics[100].