W dzisiejszym świecie 96 Pułk Piechoty (II RP) stał się tematem o wielkim znaczeniu i zainteresowaniu szerokiego grona osób, organizacji i społeczności. Z biegiem czasu 96 Pułk Piechoty (II RP) zyskał na znaczeniu i uwadze, generując debaty, badania i dyskusje w różnych obszarach. Niezależnie od tego, czy ze względu na swój wpływ na społeczeństwo, znaczenie w środowisku akademickim, wpływ na kulturę popularną czy znaczenie w historii, 96 Pułk Piechoty (II RP) nadal jest tematem ciągłego zainteresowania i dyskusji. W tym artykule zbadamy różne aspekty 96 Pułk Piechoty (II RP), od jego powstania do dnia dzisiejszego, analizując jego wpływ i znaczenie w różnych kontekstach.
Ten artykuł dotyczy 96 Pułku Piechoty okresu II RP. Zobacz też: 96 Pułk Piechoty - stronę ujednoznaczniającą.
Pułk nie występował w organizacji pokojowej Wojska Polskiego. Sformowany został w I rzucie mobilizacji powszechnej, począwszy od 31 sierpnia 1939, przez pułk KOP „Snów” dla rezerwowej 38 Dywizji Piechoty.
10 września pułk wyszedł z podporządkowania 38 DP i z rozkazu gen. Fabrycego przedyslokowany został w rejon Pikulic z zadaniem zabezpieczenia Przemyśla[1].
↑Mjr piech. Leon Kardaś zmarł w następstwie ran doznanych 15 września 1939 pod Nowosiółkami[4].
↑Gorczyński Witold, kpt. piech., w KOP od 1938. Do mobilizacji dowódca 1 kompanii granicznej „Mikołajewszczyzna”. We wrześniu 1939 adiutant I batalionu piechoty 96 pułku piechoty[5]
↑Tymiński Zenon (1899-1940), kpt. piech., w KOP od 1935. Do mobilizacji dowódca 2 kompanii granicznej „Siełowicze”. We wrześniu 1939 dowódca 2 kompanii piechoty I/ 96 pułku piechoty. Więzień obozu w Starobielsku. Zamordowany przez NKWD[6].
↑Kledzik Zygmunt Jan, kpt. piech., w KOP od 1935. Do mobilizacji dca 2 kompanii granicznej „Chominka“ baonu KOP „Kleck”. We wrześniu 1939 dca II batalionu piechoty 96 pułku piechoty. W trakcie walk z Niemcami ranny 20 września pod Hołoskiem[9].
↑kpt. piech. Zygmunt Bobrowski (ur. 9 lutego 1902), w KOP od 1935. Do mobilizacji dowódca 1 kompanii granicznej „Lubieniec” baonu KOP „Kleck”. We wrześniu 1939 dowódca 4/96 pp. Poległ w walkach z Niemcami w Janowie 18 września 1939[10].
↑mjr piech. Antoni Małek (ur. 28 marca 1895) do Wojska Polskiego został przyjęty z byłej armii austro-węgierskiej. 27 czerwca 1935 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 32. lokatą w korpusie oficerów piechoty i wyznaczony na stanowisko dowódcy baonu w 38 pp. W KOP od 1938 roku. Do mobilizacji dowódca baonu KOP „Ludwikowo”[11]. We wrześniu 1939 dowódca III/96 pp. Ciężko ranny w walkach z Niemcami 20 września 1939 pod Hołoskiem[12]. Był odznaczony Medalem Niepodległości i Srebrnym Krzyżem Zasługi[13].
Ryszard Dalecki, Armia "Karpaty" w wojnie obronnej 1939 r., Krajowa Agencja Wydawnicza, Rzeszów 1989, wyd. II, ISBN 83-03-02830-8.
Marek Jabłonowski, Włodzimierz Jankowski, Bogusław Polak, Jerzy Prochwicz: O niepodległą i granice. Korpus Ochrony Pogranicza 1924-1939. Wybór dokumentów. Warszawa-Pułtusk: Wyższa Szkoła Humanistyczna w Pułtusku. Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego, 2001. ISBN 83-88067-48-8.
Kazimierz Jędrych, Szlak bojowy z Ludwikowa do Wytyczna, wstęp i opracowanie Grzegorz Nowik, Przegląd Historyczno-Wojskowy Nr 1 (196), Warszawa 2003, ISNN 1640-6281, s. 137-154.